่ะสิ?
แล้วจากระดับหกไประดับเจ็ด… ก็ต้องใช้อีกหลายล้าน?
แล้วหลังจากนั้นเล่า?
ทันใดนั้นหลี่ลั่วก็รู้สึกหายใจไม่ออก ถึงแม้ว่าเขาจะไม่ค่อยได้สนใจเรื่องราวของคฤหาสน์มากเท่าใดนัก แต่เขาก็รู้ดีว่ารายได้ต่อปีของคฤหาสน์ลั่วหลานนั้นมีเพียงแค่ประมาณหลายล้านเหรียญทองคำสวรรค์เท่านั้น
ต่อให้เขาขุดทั้งคฤหาสน์ลั่วหลานออกมา เกรงว่าก็คงมีทองคำสวรรค์ไม่พอให้เขายกระดับอัตลักษณ์ไปจนถึงระดับแปดได้หรอกกระมัง?
อัตลักษณ์หลังกำเนิดนี่… มันคือหลุมลึกไร้ก้นชัดๆ!
หลี่ลั่วนวดหว่างคิ้ว คฤหาสน์ลั่วหลานที่พ่อกับแม่ทิ้งไว้ให้เขา ในอนาคตมันอาจจะเลี้ยงดูคุณชายมือเติบอย่างเขาไม่ไหวจริงๆ ก็ได้…
“แต่หากในอนาคตข้าสามารถหลอมสร้างน้ำยาแสงวิเศษได้ด้วยตัวเองละก็ คงจะประหยัดเงินได้ไม่น้อย”
หลี่ลั่วนึกถึงอัตลักษณ์น้ำแสงของเขา ในบางมุมนั้น มันก็ถือเป็นข้อได้เปรียบเฉพาะตัวของเขาเลยเหมือนกัน หากเขาใช้ประโยชน์จากจุดนี้ดีๆ ละก็ น้ำยาแสงวิเศษที่เขาหลอมสร้างขึ้นมาในอนาคต เกรงว่าอาจจะเป็นสินค้าหายากในท้องตลาดได้เลย เมื่อคิดแบบนี้แล้ว เขาก็ต้องเริ่มไตร่ตรองเรื่องการเรียนรู้วิชาเกลาอัตลักษณ์บ้างแล้ว
“ดูท่าพ่อกับแม่คงจะคิดถึงเรื่องนี้ไว้
