ก่อนแล้วเหมือนกัน… ดังนั้นจึงให้ข้าเป็นนักเกลาอัตลักษณ์ คฤหาสน์ลั่วหลานจะได้ไม่ต้องมาแบกรับภาระเลี้ยงดูข้าจนล่มจม” หลี่ลั่วถอนหายใจออกมาอีกครั้ง ยิ่งรู้สึกชื่นชมในวิสัยทัศน์อันกว้างไกลของพ่อแม่ตัวเองมากขึ้นไปอีก
สุดท้ายหลี่ลั่วก็ไม่กล้าคิดเรื่องนี้ต่อ อย่างน้อยก่อนที่จะถึงระดับหก เขาก็น่าจะยังพอรับมือไหว ส่วนเรื่องหลังจากนั้น ไว้ถึงเวลาแล้วค่อยว่ากันอีกที
ดังนั้นเขาจึงส่ายหน้า กลับไปที่ห้องนอนแล้วล้มตัวลงนอนทันที
ในช่วงสองวันต่อจากนี้ หลี่ลั่วก็ได้เริ่มการบำเพ็ญอย่างบ้าคลั่ง ตอนกลางวันเขาจะบำเพ็ญ ‘จินตภาพทะเลคราม’ จนกระทั่งถึงขีดจำกัดแล้ว เขาจึงค่อยฝึกฝนวิชาอัตลักษณ์เป็นเวลาสองชั่วโมง แล้วจึงค่อยเริ่มต้นดูดกลืนน้ำยาแสงวิเศษเพื่อยกระดับขั้นของอัตลักษณ์
ด้วยการฝึกฝนบำเพ็ญอย่างเต็มกำลังเช่นนี้ ผลลัพธ์ที่ได้ก็ไม่เลว ระดับพลังอัตลักษณ์ของเขาได้เพิ่มขึ้นจนถึงระดับสี่ตราอย่างรวดเร็ว ส่วนอัตลักษณ์น้ำแสงระดับสี่ของเขาก็บริสุทธิ์มากขึ้นเรื่อยๆ เช่นกัน
ตอนนี้หลี่ลั่วรู้สึกราวกับว่าไม่มีสิ่งใดสามารถหยุดยั้งความก้าวหน้าของเขาได้แล้ว
จนกระทั่งน้ำยาแสงวิเศษหมดลง
…
ณ ห้องบัญชีของบ้านเก่า
ไช่เวยที่สวมชุดกระโปรงยาว
