งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ ขอเพียงรอให้คฤหาสน์ลั่วหลานกลับมาสงบมั่นคงได้อีกครั้ง ถึงตอนนั้นไม่ว่าสามตระกูลใหญ่จะกลืนกินอะไรเข้าไปบ้าง สุดท้ายพวกมันก็ต้องคายกลับออกมาทั้งหมด
เมื่อได้ยินนางตัดสินใจเช่นนั้น เหล่าผู้จัดการทั้งหลายต่างก็ตอบรับทันที เพราะพวกเขาย่อมต้องเข้าใจสถานการณ์ของคฤหาสน์ลั่วหลานในมณฑลเทียนสู่ตอนนี้เหมือนกัน ซึ่งมันก็ค่อนข้างย่ำแย่จริงๆ
ก๊อก ก๊อก
ทันใดนั้นเอง ได้มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น เมื่อไช่เวยเอ่ยอนุญาตให้เข้ามาแล้ว ประตูห้องถูกผลักเปิดออก จากนั้นก็เป็นหลี่ลั่วที่เดินเข้ามา
เมื่อเหล่าผู้จัดการเห็นดังนั้นก็รีบคำนับทันที
หลี่ลั่วโบกมือให้พวกเขา ส่วนไช่เวยก็ให้พวกเขาออกไปก่อน ดวงตาคู่งามของนางจ้องมองมายังหลี่ลั่ว “คุณชายน้อยมีเรื่องอะไรหรือ?”
หลี่ลั่วกระแอมไอเบาๆ แล้วกล่าวด้วยรอยยิ้ม “มีเรื่องอยากจะรบกวนพี่ไช่เวยสักหน่อย”
ดวงตาอันงดงามที่เปี่ยมเสน่ห์ของไช่เวยกะพริบปริบๆ นางรู้สึกได้ถึงลางสังหรณ์ไม่ค่อยดีเท่าใดนัก แต่ก็ยังคงถามกลับว่า “เรื่องอะไรหรือ?”
หลี่ลั่วเผยรอยยิ้มออกมาอย่างอ่อนโยนแล้วกล่าว “ก็ไม่มีอะไรมากหรอก แค่น้ำยาแสงวิเศษระดับสี่ทั้งห้าสิบขวดก่อนหน้านี้มันหมดแล้ว ข้
