วันต่อมา ณ ประตูทางเข้าบ้านเก่า
หลี่ลั่วมองส่งรถม้าของเจียงชิงเอ๋อร์จากไปจนลับสายตา ข้างกายเขามีลุงหลิวยืนกุมมืออยู่ นอกจากนี้ยังมีไช่เวยที่รูปร่างสูงเพรียวและอวบอิ่มอยู่ด้วย
“ฟู่ว”
หลี่ลั่วมองขบวนรถม้าจนลับสายตา จากนั้นก็ถอนหายใจท่ามกลางแสงอรุณอย่างแผ่วเบา จากนั้นจึงหันไปกล่าวกับลุงหลิวว่า “ลุงหลิว ช่วยลาหยุดให้ข้าที่วิทยาลัยสักหนึ่งอาทิตย์ทีเถอะ ข้าอยากพักฟื้นร่างกายอยู่ที่บ้านสักพัก”
เพราะเขาเพิ่งจะหลอมรวมอัตลักษณ์หลังกำเนิดเข้าไป ทำให้ตัวเขาในตอนนี้เลือดลมย่ำแย่อย่างมาก หากไปวิทยาลัยในสภาพนี้ เกรงว่าจะยิ่งทำให้คนนินทามากกว่าเดิม
ตอนนี้เขามีอัตลักษณ์น้ำแล้ว สิ่งสำคัญที่สุดตอนนี้คือการหาวิชาชักนำพลังมาฝึกฝนโดยเร็ว ยกระดับพลังอัตลักษณ์ของตนเองขึ้นมา
ถึงแม้ว่าวิทยาลัยหนานเฟิงจะมีวิชาชักนำพลังอยู่ไม่น้อย แต่เงื่อนไขการแลกเปลี่ยนค่อนข้างยุ่งยาก หาใช้ของที่บ้านตัวเองยังจะสะดวกกว่า
แต่เดือนหน้าก็จะเป็นการสอบใหญ่แล้ว การที่เขาลาหยุดหนึ่งอาทิตย์ในช่วงเวลานี้ เกรงว่าคงจะทำให้เกิดคำครหาในวิทยาลัยไม่น้อยเลยเหมือนกัน แต่ตอนนี้หลี่ลั่วไม่มีเวลาไปสนใจเรื่องพวกนี้แล้ว
“ขอรับ คุณชายน้อย” ลุงหลิวผู้
