งก็กลับมาเงียบสงบอีกครั้ง
สายตาของหลี่ลั่วจ้องมองไปยังพื้นตรงหน้า จนกระทั่งมีขาเรียวยาวคู่หนึ่งปรากฏขึ้นตรงหน้า เขาถึงได้สติกลับมา เงยหน้าขึ้นมอง จากนั้นก็เห็นเจียงชิงเอ๋อร์กำลังก้มหน้าลง มองเขาอย่างเงียบงันด้วยดวงตาสีทองคู่นั้น
“ดูท่าทางถึงแม้ว่าภายนอกเจ้าจะดูสงบ แต่ในใจก็ยังโกรธมากอยู่ดีสินะ” เจียงชิงเอ๋อร์กล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย
หลี่ลั่วยิ้มเจื่อนๆ “ข้าจะไม่โกรธได้อย่างไร?”
เผยฮ่าวในวันนี้ไม่เห็นเขาอยู่ในสายตาเลยจริงๆ คำพูดที่บอกให้เขาถอนหมั้น มันก็เหมือนกับการเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของเขาจนจมดิน
“แต่เจ้าก็ทำได้ไม่เลว ไม่ได้แสดงอาการมากเกินไป” เจียงชิงเอ๋อร์แย้มยิ้มบางๆ ในน้ำเสียงของนางมีความชื่นชมแฝงอยู่
หลี่ลั่วถอนหายใจกล่าว “อันที่จริงหากทำได้ ข้าอยากจะอัดมันให้ตายคามือ ช่วยชำระมลทินแทนท่านพ่อกับท่านแม่”
ที่เขาไม่ได้แสดงอาการมากเกินไป เป็นเพราะเขาทำอะไรไม่ได้จริงๆ
ตอนนี้หลี่ลั่วได้เข้าใจถึงความสำคัญของพลังอย่างชัดเจนอีกครั้ง คุณชายน้อยเช่นเขา หลังจากที่ไร้ซึ่งพ่อแม่แล้ว อันที่จริงเขาก็ไม่ได้มีอะไรพิเศษอีกเลย
แน่นอนว่าเขาเองก็เข้าใจดีเหมือนกัน สาเหตุสำคัญที่สุดก็มาจากการที่เขาไร้อัตลัก
