อวานยังปกติดีอยู่เลย…
หลี่ลั่วพยักหน้าให้กับประมุขหอทั้งหก จากนั้นก็หันไปมองเผยฮ่าวที่นั่งนิ่งไม่ขยับ ยิ้มกล่าว “ไม่ได้เจอศิษย์พี่เผยฮ่าวหลายปี เปลี่ยนไปจากเดิมราวกับกลายเป็นคนละคนเลยจริงๆ”
ประมุขเก้าหอที่อยู่ในเหตุการณ์ต่างก็ตาเป็นประกาย พวกเขาฟังความหมายแฝงที่อยู่ในคำพูดของหลี่ลั่วออก
ในช่วงหลายปีก่อนหน้านี้ ตอนที่หลี่ไท่เสวียนและถานไถหลานยังอยู่ ทุกครั้งที่เผยฮ่าวพบเจอกับหลี่ลั่ว เขาจะมีรอยยิ้มอันอ่อนโยนราวกับพี่ใหญ่เสมอ ทั้งยังคอยพยายามอย่างสุดความสามารถเพื่อหาของขวัญมากมายมาฝากเขาเป็นประจำอีกด้วย
เพียงแต่ในตอนนั้น แม้แต่หลี่ไท่เสวียนกับถานไถหลานเองก็คงคาดไม่ถึงเลยเช่นกันว่า ลูกศิษย์ที่เคารพนับถือพวกเขาอย่างสุดซึ้งคนนี้ หลังจากที่พวกเขาหายสาบสูญไปนานหลายปีจะเผยธาตุแท้เช่นนี้ออกมา
เผยฮ่าวมีรอยยิ้มบางๆ บนใบหน้า เขาเงยหน้าขึ้นมองหลี่ลั่วแล้วกล่าว “ไม่ได้เจอกันเสียนาน เสี่ยวลั่วโตขึ้นมากเลยนะ”
อยู่ๆ เขาก็หยุดพูดลง ขมวดคิ้วขึ้นกล่าวอย่างจริงจัง “แต่ทำไมถึงหน้าซีดขนาดนี้ ผมก็หงอกไปหมดแล้วด้วย ดูราวกับว่า… จะมีชีวิตอยู่ได้อีกไม่กี่ปีแล้วเลย?”
