ที
เผยฮ่าวเงยหน้าขึ้น มองเจียงชิงเอ๋อร์แล้วยิ้มกล่าว “ศิษย์น้องเล็ก ทุกคนมารอที่นี่นานครึ่งค่อนวันแล้ว เหตุใดคุณชายน้อยยังไม่ออกมาอีก?”
“ถึงแม้ว่าจะเป็นคุณชายน้อย แต่พวกเราต่างก็ทุ่มเทแรงกายแรงใจเพื่อคฤหาสน์ลั่วหลานมาโดยตลอด อย่าลืมว่าตอนที่อาจารย์และอาจารย์แม่ยังอยู่ ท่านทั้งสองก็มักจะมาตรงเวลาเสมอ นั่นเป็นการแสดงให้เห็นว่าท่านทั้งสองให้ความสำคัญกับพวกเรามากเพียงใด”
เมื่อคำพูดของเขาดังขึ้น ประมุขเก้าหอในห้องโถงใหญ่ก็มีทั้งคนที่ไม่แสดงสีหน้าใดๆ ออกมา คนที่ขมวดคิ้วเล็กน้อย และคนที่พึมพำออกมาเบาๆ
เจียงชิงเอ๋อร์กล่าวด้วยสีหน้าเรียบเฉย “ตอนที่อาจารย์และอาจารย์แม่ยังอยู่ เหตุใดข้าไม่เคยเห็นเจ้าใจร้อนขนาดนี้?”
เผยฮ่าวหรี่ตาลง มองเจียงชิงเอ๋อร์ครู่หนึ่งก่อนจะยิ้มกล่าว “ศิษย์น้องเล็ก สุดท้ายคนเราก็ต้องมองไปข้างหน้านะ”
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะมองไปรอบๆ แล้วกล่าวว่า “ในเมื่อคุณชายน้อยยังไม่มาสักที เช่นนั้นข้าขอเสนอว่าพวกเราไม่จำเป็นต้องรอแล้ว เริ่มประชุมกันเลยดีกว่า อย่างไรเสีย…”
เผยฮ่าวยิ้มแห้งๆ “สถานการณ์ของคุณชายน้อย ทุกคนต่างก็รู้ดี เรื่องที่จะพูดคุยกันในวันนี้ อันที่จริงแล้วหากเขาไม่อยู่ด้วยก็น่าจะ
