ดีกว่า ปล่อยให้เขาอยู่เงียบๆ ไปเถอะ”
ภายในห้องโถงใหญ่ ทุกคนต่างมีสีหน้าแตกต่างกันไป นอกจากเจียงชิงเอ๋อร์แล้วก็ไม่มีใครพูดอะไรออกมาเลย
“ในเมื่อไม่มีใครโต้แย้ง เช่นนั้นก็เริ่มกันเลยเถอะ” เมื่อเห็นดังนั้น เผยฮ่าวก็ยิ้มออกมาพร้อมกับโบกมือ คิดจะตัดสินใจเรื่องนี้ทันที
เจียงชิงเอ๋อร์มีสีหน้าเย็นชา กำลังจะเอ่ยแย้ง แต่อยู่ๆ ก็มีเสียงหัวเราะดังขึ้นจากด้านหลังม่านมุกของห้องโถงใหญ่
“ไม่ได้เจอกันหลายปี ศิษย์พี่เผยฮ่าวดูยิ่งผยองขึ้นกว่าเมื่อก่อนไม่น้อยเลยจริงๆ หากพ่อแม่ข้ารู้ว่าตอนนี้ศิษย์พี่มีความสามารถขนาดนี้แล้วละก็ ท่านทั้งสองคงจะดีใจน่าดูเลยกระมัง?”
หลังจากเสียงหัวเราะดังขึ้น ม่านมุกของห้องโถงใหญ่ก็ถูกเปิดออก จากนั้นเด็กหนุ่มที่มีรูปร่างสูงเพรียวและมีหน้าตาหล่อเหลาคนหนึ่งก็เดินออกมาด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม
และเมื่อทุกคนในห้องโถงใหญ่เห็นใบหน้านั้นอย่างกะทันหัน พวกเขาก็ตัวกระตุกเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว จากนั้นก็ลุกขึ้นยืนตามสัญชาตญาณอย่างพร้อมเพรียง
เพราะใบหน้านั้น มันเหมือนกับบุคคลทั้งสองท่านที่พวกเขานับถืออย่างมาก
กระทั่งเผยฮ่าว รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาก็แข็งค้างไปครู่หนึ่ง ร่างกายของเขาเหมือนจะก้มลงโดยไม่อาจควบคุม
