บทที่ 479 สกัดกั้นหงยวิ๋น
ณ ชั่วขณะนั้น จิตใจของหงยวิ๋นแทบแตกสลาย
ฟ้าดินย่อมรู้ ว่าตลอดช่วงเวลานี้เขาผ่านความปั่นป่วนในใจเช่นไร เดิมทีอยู่บ้านอย่างสงบสุขอยู่ดีๆ กลับถูกรุกรานถึงหน้าประตูโดยบุคคลลึกลับ
หากเป็นเมื่อก่อน เพียงเป่าลมหายใจก็อาจสังหารอีกฝ่ายได้แล้ว
แต่เวลานี้อย่าว่าแต่จะสังหารเลย แม้แต่ยังถูกโจมตีจนต้องปกป้องศีรษะหนีเอาตัวรอด ที่สำคัญที่สุดคือวิชาเทพประจำกายของเขากลับถูกอีกฝ่ายชิงไปอย่างถาวร
เช่นนี้ยังจะแสวงหาโอสถทองคำอันใดกันอีกเล่า?
และในขณะที่หงยวิ๋นกำลังคิดจะติดต่อหงจวี่อย่างลับๆ เพื่อสืบหาตัวคนต่ำช้าที่ลอบทำร้ายตนและทวงคืนศักดิ์ศรี อีกหนึ่งข่าวร้ายก็ถาโถมเข้ามา
จงกวงชี้ทางชิงเฉิงเฟยเสวี่ยเจินจวินลงมือ ในเขตเจียงหนานเมืองท่ากานถัง เศษเสี้ยวถ้ำสวรรค์ที่เขาฝากความหวังไว้ กลับถูกทำลายสิ้น เพียงเพราะกังวลว่ามีเล่ห์กลจึงยังมิได้ไปนำออกมา ผลลัพธ์นี้เท่ากับทำลายความหวังในการวางรากฐานสมบูรณ์สร้างแดนมงคล และแม้แต่แสวงหาโอสถทองคำเพื่อคืนสู่ตำแหน่งก็สิ้นหนทาง
เช่นนี้ยังจะเล่นอันใดต่อได้อีก?
เมื่อสิ้นหวังจนหม่นหมองถึงขีดสุด หงยวิ๋นก็พลันนึกถึงไพ่ตายสุดท้ายที่เคยทิ้งไว้ —สวรรค์เจ็ดยอแสงจึงจำต้องตัดใจละทิ้งถิ่นฐานจากไป
ทว่ามิคาดคิดเลยว่า—
“สวรรค์เจ็ดยอแสง…ไม่มีแล้ว???”
กลางทะเลแห่งแสงนอกภพ เห็นเพียงสีหน้าหงยวิ๋นบิดเบี้ยวกระแสพลังวิชาปั่นป่วนรุนแรง เขากัดฟันจนแทบจะแหลกคาปาก “เป็นผู
