ชัยชนะเหนือสวีหยางในครั้งนี้ ทำให้ ของเขาเลื่อนระดับขึ้นสู่ระดับ B โดยไม่คาดฝัน ก็นับว่าเป็นผลพลอยได้
“เฮ้! เจ้าหนูนี่ ฝีมือไม่เบาเลยนะ!”
“ถึงกับสามารถซัดสวีหยางขอบเขตทองคำนั่นตกเวทีได้ มิน่าล่ะถึงได้กล้าซื้ออาวุธระดับ C นั่นไปครอบครอง!”
หนิงเป้าก้าวเดินเข้ามาหาเหออวิ๋นอย่างรวดเร็ว บนใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มแห่งความชื่นชม ราวกับได้ค้นพบสมบัติล้ำค่าที่หาได้ยาก
อาวุธยุทโธปกรณ์ยิ่งแข็งแกร่ง ก็ต้องมีฝีมือที่ทัดเทียมกัน ถึงจะสามารถดึงพลังของอาวุธนั้นออกมาได้ เหออวิ๋นสามารถเอาชนะสวีหยางได้ การใช้อาวุธระดับ C ย่อมไม่ใช่ปัญหาใหญ่อะไรแล้ว
เหออวิ๋นได้ยินดังนั้น มุมปากก็ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มอย่างถ่อมตน โบกมือแล้วกล่าวว่า “ที่ไหนกันครับ ที่ไหนกัน แค่โชคช่วยเท่านั้นเอง”
“ถ้าสวีหยางเต็มที่ตั้งแต่แรก ลูกไม้ตื้นๆ ของข้าคงจะใช้ไม่ได้ผลไปนานแล้วครับ”
หนิงเป้าได้ยินดังนั้นก็เลิกคิ้วขึ้น มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มที่น่าสนใจ ส่ายหน้าแล้วกล่าวอย่างมีความนัย “เอ… คำพูดของเจ้านี่มันเหมือนคนไม่รู้เรื่องเลยนะ”
“ในสนามรบ ชนะก็คือชนะ แพ้ก็คือแพ้ ที่ไหนจะมีคำว่าถ้ากับแต่มากมายขนาดนั้น”
“คนอื่นเขาไม่สนหรอกว่าเจ้าชนะมาด้วยเหตุผลอะ
