แรกไม่เคยเห็นเหออวิ๋นอยู่ในสายตาเลย คิดว่าตนเองแค่ขยับนิ้ว ก็สามารถจัดการทหารใหม่คนนี้ได้อย่างง่ายดาย ทว่า ก็เพราะความมั่นใจที่มืดบอดและการดูถูกศัตรูนี้เอง ที่ทำให้เขาต้องจ่ายค่าตอบแทนอันแสนเจ็บปวด ตกจากแท่นบูชา กลายเป็นขี้ปากให้ชาวบ้านนินทาหลังมื้ออาหาร
แต่ในใจของสวีหยาง เปลวเพลิงแห่งความไม่ยอมแพ้ยังคงลุกโชนอยู่
“ข้ายังไม่ได้แพ้! นี่เป็นแค่ความประมาทชั่ววูบของข้า เป็นเพราะข้าดูถูกมันเกินไป!”
เขาพร่ำบอกกับตัวเองในใจซ้ำแล้วซ้ำเล่า พยายามใช้คำปลอบใจเช่นนี้เพื่อสงบความโกรธและความไม่พอใจในใจ
“การต่อสู้สิ้นสุด การประลองครั้งนี้ เหออวิ๋นเป็นฝ่ายชนะ!”
เสียงของทหารผ่านศึกราวกับคำตัดสินอันเที่ยงธรรม ประกาศผลสุดท้ายของการต่อสู้ครั้งนี้
[ระบบ: ได้รับรางวัลจากการท้าทายข้ามระดับ! วิชาบ่มเพาะเลื่อนขึ้นหนึ่งระดับ!]
[ระบบ: คุณภาพของ เลื่อนขึ้นสู่ระดับ B!]
สายตาของสวีหยางราวกับคมดาบที่แทงไปยังเหออวิ๋น เขาขบกรามแน่น พูดออกมาทีละคำ “เจ้าหนู… เจ้ามีดีอยู่สองสามส่วนจริงๆ ครั้งนี้เป็นข้าที่ประมาทไป แต่เรื่องนี้ บัญชีระหว่างเรายังไม่จบ!”
พูดจบ สีหน้าของสวีหยางก็เขียวคล้ำ กำหมัดแน่น ราวกับจะรวบรวมความไม่พอ