ใจและความโกรธทั้งหมดไว้ที่หมัดนี้ เขาหันหลัง แล้วเดินจากลานประลองไปอย่างรวดเร็ว ทุกย่างก้าวที่เหยียบลงบนพื้นดังตึงๆ ราวกับจะประกาศให้คนอื่นรู้ถึงความไม่ยอมแพ้และความตั้งใจของเขา
แน่นอนว่าเขาไม่ยอมแพ้
ความพ่ายแพ้ครั้งนี้สำหรับเขาแล้ว ถือเป็นการโจมตีที่หนักหน่วงอย่างไม่ต้องสงสัย ทำให้เขาต้องเสียหน้าต่อหน้าผู้คนมากมาย แต่สวีหยางรู้ดีว่า เขาไม่ได้สู้เหออวิ๋นไม่ได้จริงๆ เพียงแต่แพ้ให้กับความประมาทและการดูถูกศัตรูของตนเองเท่านั้น
การเผชิญหน้าครั้งต่อไป เขาจะไม่มีทางประมาทเช่นนี้อีกเด็ดขาด เขาจะต้องทวงคืนเกียรติยศของตนเองกลับมาให้ได้!
“แพ้ไม่เป็นนี่หว่า”
จ้าวลิ่วยืนอยู่ข้างๆ เยาะเย้ยอย่างเย็นชา
แต่สวีหยางกลับไม่สนใจ ในใจของเขามีเพียงความคิดเดียว ครั้งต่อไป เขาจะต้องให้ทุกคนได้เห็น เขาจะซัดเหออวิ๋นให้ล้มลงกับพื้นด้วยมือของตนเอง!
“เฮ้! เจ้าหนูเอ๊ย ซ่อนคมไว้ลึกจริงๆ! ขนาดสวีหยางขอบเขตทองคำยังต้องมาพ่ายแพ้ด้วยน้ำมือของเจ้า ฝีมือขนาดนี้ ทำให้คนต้องมองใหม่เสียแล้ว!”
จ้าวลิ่วก้าวเดินอย่างรวดเร็ว มาถึงเบื้องหน้าเหออวิ๋นในไม่กี่ก้าว ในแววตาเต็มไปด้วยความชื่นชมและเหลือเชื่อ เขาตบไหล่เหออวิ๋นแล้วหัวเราะ
