บทที่ 477 หมู่ดาราโอบจันทร์
แม้จะกล่าวเช่นนั้น แต่ลวี่หยางก็มิได้คิดจะสนทนากับอั้งเซียวต่อ
ท้ายที่สุดนี่มิใช่ครั้งแรกที่เขาพูดคุยกับอั้งเซียว อีกทั้งรู้อย่างถ่องแท้ว่ายามเผชิญหน้ากับยอดฝีมือเฒ่าแห่งนิกายศักดิ์สิทธิ์ผู้เจ้าเล่ห์ถึงเพียงนี้ ยิ่งพูดมากก็ยิ่งผิดมาก
‘ยังคงต้องล่อไว้ก่อน!’
ในเมื่อบัดนี้ตนยังไม่มีทุนรอนพอจะกุมชะตาของอั้งเซียว ทั้งสองฝ่ายมิได้เสมอกัน ดังนั้นเวลานี้มิใช่จังหวะเหมาะสมที่สุดที่จะสนทนากับเขา
เวลาที่เหมาะสม ต้องรอจนจัดการหงยวิ๋นเสร็จก่อน!
เมื่อนั้นตนจะครอบครองแก่นแท้ทองคำหงยวิ๋นสามารถถือครองตะเกียงดับแสงได้ทุกเมื่อ จึงจะเป็นยามที่แท้จริงในการประจันหน้ากับอั้งเซียวเพื่อเจรจาต่อรอง
ครั้นคิดได้ดังนั้น ลวี่หยางก็มิให้โอกาสอั้งเซียวเอ่ยวาจาต่อ พลันเร่งขับเคลื่อนวิชาเทพผนึกตรึงเศษถ้ำสวรรค์ในมือทันที จากนั้นโยนเข้าไปในธงหมื่นวิญญาณตัดขาดการเชื่อมโยงกับร่างแท้ของอั้งเซียว มีบรรพชนถิงโยวเฝ้าดูอยู่ เขาย่อมไม่หวั่นเกรงอันใด
นี่ล้วนต้องขอบคุณชิงเฉิงเฟยเสวี่ยเจินจวิน
หากนางมิได้ทำลายถ้ำสวรรค์ทั้งผืนจนแหลกละเอียด จนอั้งเซียวไม่อาจสำแดงฤทธิ์ได้เต็มที่ เกรงว่าเขาคงไม่อาจจับกุมได้โดยง่าย
“…หืม?”
ในขณะนั้นเอง ลวี่หยางก็พลันรู้สึกขึ้นมาในใจ
เจียงตง นครหลวงเทียนอู๋
ร่างแท้ของลวี่หยางลืมตาขึ้น เพียงชั่วพริบตาก็ออกจากถ้ำพำนัก เหยียบยืนอยู่เหนือเวหา ทันใดนั้นพลันเห็นขันทีในอาภรณ์แพรล
