ล้วแกจะได้รู้เองว่าอันดับของข้าเป็นยังไง”
จางหยางเมื่อเห็นท่าทีของเหออวิ๋น ก็รู้สึกโมโหขึ้นมาทันที
เหออวิ๋นยังคงเมินเฉยต่อจางหยาง ในสายตาของเขา จางหยางเป็นเพียงตัวตลกตัวหนึ่ง ไม่จำเป็นต้องใส่ใจเลยแม้แต่น้อย แต่ในใจของจางหยางนั้น เหออวิ๋นคือศัตรูที่เขาอยากจะเอาชนะให้ได้มากที่สุด คือคู่ต่อสู้ที่เขาอยากจะเหยียบย่ำให้จมดิน
เมื่อกลับมาถึงค่ายทหาร
ครูฝึกไป๋ก็เริ่มประกาศ “หลังจากผ่านการทดสอบสามวัน ผลคะแนนของการฝึกฝนครั้งนี้ก็ได้ออกมาแล้ว”
“ตอนนี้ ข้าจะประกาศผลสิบอันดับแรก”
“อันดับที่สิบ ซ่งชิงซู่ คะแนนประเมินผลรวม 80 คะแนน!”
…
“อันดับที่สาม จางหยาง คะแนนประเมินผลรวม 88 คะแนน!”
“อันดับที่สอง หวังเวย คะแนนประเมินผลรวม 90 คะแนน!”
“อันดับที่หนึ่ง เหออวิ๋น คะแนนประเมินผลรวม 100 คะแนน!”
สิ้นเสียงประกาศ สีหน้าของจางหยางก็พลันเปลี่ยนเป็นสารพัดสีสัน ราวกับจานสีที่ถูกคว่ำโดยไม่ตั้งใจ เดี๋ยวเขียวเดี๋ยวแดง เขาพึมพำกับตัวเอง เสียงสั่นเทาอย่างไม่อยากจะเชื่อ “นี่… นี่มันจะเป็นไปได้ยังไง? เป็นไปได้ยังไงกัน?!”
สายตาของเขาสับสนและเต็มไปด้วยความสงสัย ราวกับว่าข่าวที่เพิ่งได้ยินนั้นดังสนั่นยิ่งกว่าเสียงฟ้าร้อง
“ไอ้เหออวิ๋นนั่น…