หรือคิดว่าข้อมูลของพวกเราจะโกงได้งั้นรึ?”
ครูฝึกจางตวาดเสียงกร้าว
“พรสวรรค์ของเหออวิ๋นมันแค่ระดับ F เขาจะไปฆ่าอสูรชั้นต่ำได้ถึงเจ็ดสิบหกตัวได้ยังไง! ยังไงผมก็ไม่เชื่อ!”
จางหยางเถียงกลับ
“อะไรนะ? พรสวรรค์ของเหออวิ๋นแค่ระดับ F?”
“ไอ้คนที่มีพรสวรรค์ระดับ F ฆ่าอสูรไปเจ็ดสิบหกตัว ต่อให้เป็นฉันก็ไม่เชื่อเหมือนกัน”
“พวกครูฝึกคำนวณผิดหรือเปล่าครับ?”
เมื่อคนอื่นๆ ได้ยินเช่นนั้น ก็เริ่มตั้งข้อสงสัยขึ้นมาบ้าง
ครูฝึกจางจึงเอ่ยขึ้นว่า “ข้อมูลไม่มีทางผิดพลาด เพียงแต่ว่าเหออวิ๋นใช้สมองและฉลาดกว่าพวกเจ้าหลายเท่า พวกเจ้าหลายคนพอทำให้อสูรบาดเจ็บสาหัสได้แล้ว กลับไม่รู้จักซ้ำกระบี่เข้าไปอีกครั้ง สุดท้ายจึงถูกเหออวิ๋นชิงลงมือก่อน ดังนั้นเขาถึงได้สังหารอสูรไปมากมายขนาดนี้”
จางหยางได้ฟังดังนั้นก็แย้งว่า “นี่มันก็แค่การเล่นตุกติกไม่ใช่รึไงครับ? นี่ไม่ใช่ผลงานที่เขาได้มาด้วยฝีมือของตัวเอง ยังไงผมก็ไม่ยอมรับ!”
คนอื่นๆ เมื่อได้ยินคำอธิบายเช่นนี้ ก็รู้สึกคล้อยตาม
“เหอะ! พวกเจ้ายังมีหน้ามาพูดอีกรึ แล้วทำไมตอนนั้นพวกเจ้าถึงไม่รู้จักซ้ำกระบี่เข้าไปเพื่อปลิดชีพศัตรูให้สิ้นซาก?”
“หรือว่าถ้าอยู่ในสนามรบจริงๆ พวกเจ้าก็จะปล่อยศัตรู
