ไป หรือไม่ก็รอให้ศัตรูที่บาดเจ็บลุกขึ้นมาฆ่าพวกเจ้าแทน?”
“โง่เง่า!”
ครูฝึกจางกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ
เหออวิ๋นรีบก้าวออกมาข้างหน้าแล้วกล่าวว่า “ครูฝึกครับ ในเมื่อพวกเขาไม่ยอมรับ ผมคิดว่าเราสามารถทดสอบกันอีกครั้งได้!”
โอกาสที่จะได้ล่าอสูรปีศาจแบบนี้หาได้ยากยิ่ง มีหรือที่เขาจะปล่อยโอกาสดีๆ แบบนี้ไป ส่วนรางวัลจากการทดสอบน่ะรึ? เขาไม่เคยสนใจมันเลยแม้แต่น้อย
แต้มสะสมต่างหากคือสิ่งที่เขาต้องการ!
ทุกคนคาดไม่ถึงว่าเหออวิ๋นจะพูดเช่นนี้ออกมา มันช่างเหนือความคาดหมายของพวกเขาโดยสิ้นเชิง
ครูฝึกจางครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วหันไปขอความเห็นจากคนอื่นๆ เมื่อเห็นว่าไม่มีใครคัดค้าน เขาจึงกล่าวขึ้นว่า “ดี! ในเมื่อเป็นเช่นนั้น พักหนึ่งชั่วโมง แล้วทดสอบกันอีกครั้ง!”
“ครั้งนี้ หากพวกเจ้าปล่อยให้อสูรที่บาดเจ็บสาหัสถูกคนอื่นฆ่าไปอีก ก็จงโทษตัวเองเถอะ!”
ทุกคนย่อมไม่มีความเห็นคัดค้าน
เหล่าทหารเริ่มเข้ามาเก็บกวาดซากศพของอสูรชั้นต่ำ
จางหยางเดินมาหาเหออวิ๋นแล้วกล่าวว่า “เหออวิ๋น ครั้งนี้ข้าจะคอยดูว่าแกจะใช้วิธีฉวยโอกาสแบบไหนได้อีก”
เหออวิ๋นกล่าวอย่างไม่แยแส “เหอะๆ แพ้ครั้งเดียวยังไม่หนำใจ อยากให้ข้าเหยียบย่ำซ้ำเป็นครั้งที่สอ
