ม “เจ้ากับข้าต่างก็เอาชีวิตรอดอยู่ในโลกนี้ ควรเป็นสหาย มิใช่มีชั้นลำดับสูงต่ำ”
คำพูดสิ้นสุด ซั่วฮ่วนก็รีบพยักหน้ารับโดยพลัน ทว่ากลับไม่คิดจะเปลี่ยนสรรพนามเลย เพราะบัดนี้เขาเป็นเพียงวิญญาณในธงหมื่นวิญญาณ ขณะที่ลวี่หยางคือเจ้าของธงหมื่นวิญญาณ คำว่า “ท่าน” นี้ ลวี่หยางอาจถ่อมตนได้ แต่เขาไม่อาจงดเอ่ยได้ เรื่องเช่นนี้เป็นปัญหาท่าทีที่ซั่วฮ่วนเข้าใจแจ่มชัดในใจอยู่แล้ว
ลวี่หยางได้ยินก็ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยอย่างตรงไปตรงมา
“ชาตินี้ ข้าปรารถนาจะช่วยเจ้าแสวงหาโอสถทองคำเช่นเดียวกับคราที่แล้ว ข้ามอบสองหนทางให้เจ้าเลือกด้วยความสมัครใจ ไม่ว่าทางใด ข้าก็มิแทรกแซงการตัดสินใจของเจ้า”
“ทางแรก เจ้ารอให้ข้าก้าวหน้าไปอีกขั้น”
ลวี่หยางมิได้เอ่ยตรงๆ ทว่าหากชาตินี้เขาพิสูจน์เพลิงบนสวรรค์สำเร็จ ย่อมควบคุมใต้หล้าได้ เมื่อถึงเวลานั้นมิใช่เรื่องยากที่จะมอบตำแหน่งทองคำให้ซั่วฮ่วนโดยตรง
ทว่าหนทางนี้เลื่อนลอยเกินไป แปดตัวอักษรยังมิได้มีสักตัว
ดังนั้นเขาจึงรีบยื่นหนทางที่สองออกมา “แดนมงคลหลิงซวีของเจ้าถึงแม้จะเสียหายหนัก แต่บัดนี้ไร้ภัยแฝงแล้ว ข้าสามารถช่วยเจ้าซ่อมแซมได้”
“ในมือข้ามีวิชาความรู้เกี่ยวกับวารีในตาน้ำสายหนึ่ง ตรงเข้าสู่ระดับวางรากฐานสมบูรณ์ภายในยังบรรจุทั้งคัมภีร์และพิธีกรรมที่สอดคล้องกัน สามารถดึงดูดสายตาวารีในตาน้ำให้จับต้อง หลังจากนั้นข้าจะช่วยเจ้าชิงตำแหน่งขุนนางชั้นหนึ่งในระดับวางรากฐานสมบู
