บทที่ 467 ให้ศิษย์พี่จ้าวลำบากอีกหน
ศิษย์พี่จ้าว ท่านช่างโชคร้ายโดยแท้…
ภายในห้องสอบสวนของกรมตรวจการสวรรค์ลวี่หยางมองร่างของจ้าวซวี่เหอที่ถูกแขวนลอยกลางอากาศ ร่างอ่อนปางตาย เห็นได้ชัดว่าถูกซัดนับครั้งไม่ถ้วน จึงถอนหายใจยาว
ว่ากันว่าเขาก็น่าสงสารอยู่ไม่น้อย
หลังจากแยกทางกับลวี่หยาง เขาก็อยู่ในราชสำนักเต๋าอย่างสงบสุขดีอยู่แท้ ๆ ทว่าระหว่างการฝึกซ้อมตามปกติ กลับเผลอเปิดเผยว่าตนบ่มเพาะคัมภีร์เก้าแปรมังกร
จากนั้นทุกสิ่งก็เปลี่ยนไปทันควัน กรมตรวจการสวรรค์บุกมาจับตัวในวันเดียวกัน รายงานขึ้นเบื้องบน แล้วก็บรรดายอดฝีมือหมุนเวียนกันเข้ามาสอบสวน เปิดฉากด้วยวิธีฟื้นความทรงจำชุดใหญ่ คำแรกที่ถามคือ“จะพูดหรือไม่”จ้าวซวี่เหอยังไม่ทันตั้งตัวก็โดนซัดจนมึนงงนี่พวกเจ้ายังไม่ได้ถามข้าเลยมิใช่หรือ!
อย่างไรก็ดี เขาก็เป็นศิษย์แห่งนิกายศักดิ์สิทธิ์
เมื่อรู้ว่าราชสำนักเต๋าต้องการคัมภีร์เก้าแปรมังกรแต่กลับมิได้ใช้วิธีค้นวิญญาณ ราวกับมีสิ่งที่หวั่นเกรงอยู่ เขาก็เพียงกัดฟันทน ไม่ปริปากแม้ครึ่งคำ
ไม่ว่าพวกเจ้าจะใช้วิธีใดฟื้นความทรงจำ ข้าก็จะจำไม่ได้อยู่ดี
เพราะเขาคิดได้ชัดเจนแล้วว่า—
ถ้าพูดออกไป ข้าก็จบสิ้นแน่! แต่ถ้าไม่พูด พวกเขาก็ไม่มีวันได้ของไป ข้าบางทีอาจยังมีโอกาส… อย่างไรเสียคัมภีร์เก้าแปรมังกรก็มีเพียงข้าผู้เดียวเท่านั้นที่รู้!
ทันใดนั้นเอง ประตูคุกก็ถูกผลักเปิดออก
จ้าวซวี่เหอเงยหน้าขึ้น ก็เห็นผู้มาเป็น
