เข้าใจ ล้วนถูกรวบรวมกักเก็บไว้ในข่ายนี้ทั้งหมด!
มันรวมรวมปัญญาของหมู่ชน!
ดังนั้นสิ่งที่ตำแหน่งมอบให้จึงมิใช่เพียงระดับพลังเท่านั้น แต่ยังรวมถึงความรู้ความสามารถที่สอดคล้องกับระดับพลังนั้น ซึ่งในยามนี้ถูกส่งมอบมาถึงเขาพร้อมกัน!
ทว่าความรู้นี้มิอาจเข้าสู่ทะเลแห่งจิตสำนึกของข้าได้ ข้าก็ไม่อาจปล่อยให้มันเข้าไป ดังนั้นเมื่อสิ้นตำแหน่ง ความรู้นี้ก็จะจากข้าไป… แต่ในอีกทางหนึ่ง ตราบใดที่ตำแหน่งยังอยู่ ข้าก็สามารถขับเคลื่อนความรู้นี้ดุจแขนขา!
หากจะเปรียบให้ชัด…
บัญญัติแห่งมรรคาแคว้นเซียนก็ประหนึ่งคลังข้อมูลขนาดมหึมา การที่จักรพรรดิแห่งราชสำนักเต๋าพระราชทานตำแหน่งแก่เขา ก็เท่ากับมอบ “สิทธิ์ชั่วคราว” ให้เขาใช้ดึงข้อมูลจากคลังนั้นได้
ตราบที่สิทธิ์ยังอยู่ ความรู้ในคลังข้อมูลก็ให้เขานำมาใช้ได้ตามใจ
สิทธิ์หายไป เขาก็จะกลายเป็นคนตาบอดทันที
กระนั้น ความรู้ความสามารถเหล่านี้สามารถเรียนรู้ได้ ข้าสามารถค่อย ๆ ใคร่ครวญ จนเปลี่ยนมันให้กลายเป็นของข้าเองได้อย่างสิ้นเชิง!
นี่มันของวิเศษสำหรับบำเพ็ญเพียรโดยแท้!
คิดถึงตรงนี้ ลวี่หยางก็พลันเข้าใจแจ่มชัดเสียที ที่ผ่านมาเขาเคยสงสัยว่า พรสวรรค์ของผู้บำเพ็ญเพียรล้วนแตกต่างกันตามบุคคล ในหลักการแล้ว ย่อมไม่เอื้อต่อระบบจักรวรรดินิยม
เพราะแค่ตระกูลเดียว จะออกอัจฉริยะมากเท่าใด ก็สู้มิได้กับสำนักใหญ่ที่รวมยอดฝีมือจากทุกสารทิศ
โดยเฉพาะราชวงศ์เทียนอู๋นั้น แท้จริงแล้วจำนว
