งๆ
เด็กหนุ่มทำหน้างงๆ แต่ก็พอเข้าใจตรรกะ (มั่วๆ) นี้ ปัญหาคือ เขาไม่มีวิชาเด็ดๆ ติดตัวเลย
อาจารย์ทั้งห้าคนของเขา (๕ คนโฉดแห่งหุบเขาคนโฉด) สอนแต่วิชาเอาตัวรอดกับลูกไม้สกปรก ไม่ยอมสอนวิชาไม้ตายก้นหีบให้สักคน กระบี่เจ็ดสังหาร ของอาจารย์ใหญ่ก็ไม่ได้เรียน ย่างก้าวเก้าอเวจี ของอาจารย์ห้าก็ไม่ได้แตะ
เด็กหนุ่มครุ่นคิด แล้วลองเสนอ ข้าพอรู้วิชา [สกัดจุดตัดชีพจร] เอาวิชานี้แลกได้ไหม
จิวม่อจื้อตาเป็นประกาย ชื่อฟังดูเท่แฮะ
แต่โจวสิงพูดแทรกขึ้นมา นั่นมันวิชาทางการแพทย์มากกว่าวรยุทธ์ หลักการคือการโจมตีใส่จุดที่เลือดกำลังจะไหลผ่าน เพื่อหยุดการไหลเวียนของเลือด ทำให้ร่างกายขยับไม่ได้ชั่วคราว มันใช้ได้ผลกับคนทั่วไป แต่กับยอดฝีมือที่มีกำลังภายในสูงส่ง พวกเขาสามารถควบคุมการไหลเวียนเลือดได้ดั่งใจ วิชานี้ก็ไร้ประโยชน์
โจวสิงหันไปมองจิวม่อจื้อ ท่านราชครู คิดว่าวิชานี้หยุดท่านได้ไหม
จิวม่อจื้อเข้าใจทันที วิชาปาหี่หลอกเด็กนี่เอง เขาทำหน้าเบื่อหน่าย โบกมือไล่ วิชากระจอกงอกง่อยแบบนั้น อย่าเอามาขายขี้หน้าเลย ถ้าไม่มีของดีกว่านี้ ก็กลับไปเถอะ
เด็กหนุ่มเห็นท่าไม่ดี รีบงัดไม้ตายออกมา เอาอย่างนี้ ท่านรักษาท่านลุงของข้
