มันกำลังโชว์เหนือใส่ข้านี่หว่า
จิวม่อจื้อมีกำลังภายในมหาศาล ส่วนโจวสิงแม้จะกลืนหนอนไหมน้ำแข็งพันปีเข้าไปแล้ว แต่เคล็ดวิชาลมปราณทานตะวันที่เขาฝึกอยู่นั้นยังไม่สามารถดึงอานุภาพของหนอนไหมออกมาได้เต็มที่เหมือนวิชา คัมภีร์เปลี่ยนเส้นเอ็น หรือ คัมภีร์กามสูตร ในต้นฉบับ ทำให้กำลังภายในของเขายังห่างชั้นจากจิวม่อจื้ออยู่มาก
ระหว่างที่จิวม่อจื้อเดินเหินราวกับเดินเล่นในสวน โจวสิงกลับต้องหอบแฮกๆ ทั้งคู่หยุดพักเป็นระยะ จนกระทั่งใกล้ถึงเมืองกวงหยางจึงค่อยเปลี่ยนมาเดินเท้าบนถนนหลวงตามปกติ
เมื่อก้าวเข้าสู่เมือง การแต่งกายแบบลามะถู่ฟานของจิวม่อจื้อดึงดูดสายตาผู้คนไม่น้อย
ชาวเมืองต่างพากันเหลียวมองด้วยความใคร่รู้ จิวม่อจื้อเริ่มมีเส้นเลือดดำปูดขึ้นบนหน้าผาก เขารู้สึกเหมือนตัวเองเป็นลิงที่ถูกคนรุมดู พวกเจ้าช่างไร้รสนิยมเสียจริง
ราชครูถู่ฟานแค่นเสียงเย็น เร่งฝีเท้าขึ้นจนทั้งคู่มาหยุดอยู่ที่หน้า หอเบญจเซียน
หอเบญจเซียนตั้งตระหง่านอยู่ใจกลางเมืองกวงหยาง เป็นตึกสองชั้นที่ตกแต่งอย่างหรูหราอลังการ ใครผ่านไปมาเป็นต้องเหลียวมอง
จิวม่อจื้อรู้จักหอเบญจเซียนดี แม้แต่ในประเทศถู่ฟานก็มีสาขาตั้งอยู่ เพียงแต่มีน้อยมาก เฉพ
