ดียว ตาเฒ่าก็ท่องจบ
ตาเฒ่า โจวสิงถามเสียงสั่นด้วยความตื่นเต้น เมื่อกี้คือ เนื้อหาในเล่มที่ ๗ ใช่ไหม
ตาเฒ่ายิ้มมุมปาก แทนคำตอบ
โจวสิงดีใจจนเนื้อเต้น แต่ความสงสัยก็ผุดขึ้นมา ตาเฒ่า ท่านรู้วิชานี้ได้ยังไง นี่มันวิชาลับเฉพาะของสำนักสราญรมย์นะ
ตอนแรกเขานึกว่าจิวม่อจื้อคือขุมทรัพย์เคลื่อนที่ แต่ตอนนี้ดูเหมือนตาเฒ่าวาดภาพจะเป็น คลังสมบัติแห่งจักรวาล ของจริง รู้ทั้ง เก้ากระบี่เดียวดาย ของตู๋กูชิวไป้ และ พลังไร้ลักษณ์น้อย ของเสียวเหยาจื่อ
ตาเฒ่าเหลือบตามอง ขยับตัวหามุมสบาย ข้าไม่เคยบอกรึ ข้ารู้ เก้ากระบี่ ได้ยังไง ข้าก็รู้ พลังไร้ลักษณ์น้อย ได้อย่างนั้นแหละ
โจวสิงนึกย้อนกลับไป ตาเฒ่าเคยเล่าว่าเขาชอบไปนั่ง เสวนาธรรม กับยอดฝีมือระดับเดียวกัน เพื่อแลกเปลี่ยนความรู้หาทางบรรลุสู่ขั้น แตกสลายความว่างเปล่า
กับตู๋กูชิวไป้ เขาแลกเปลี่ยนวิชากระบี่ กับเสียวเหยาจื่อ ก็คงแลกเปลี่ยนวิชาลมปราณสินะ
ข้ากับไอ้เฒ่าบ้าตู๋กู แลกเปลี่ยนวิชากันจนแทบจะแก้ผ้าดูก้น ส่วนคนอื่น ข้าก็รู้แค่วิชาบางส่วนของพวกเขา ตาเฒ่ากล่าวลอยๆ กับเสียวเหยาจื่อ ข้ารู้แค่วิชาพลังไร้ลักษณ์น้อยของมันนี่แหละ
โจวสิงกลืนน้ำลาย แค่นี้ก็เกินพอแล้ว