ตาเฒ่า น้ำหนักมือประมาณนี้โอเคไหมขอรับ โจวสิงกลับมานวดต่ออย่างขะมักเขม้น บริการระดับ VVIP เพื่อตอบแทนบุญคุณ
หลังจากคุยสัพเพเหระอีกพักใหญ่ โจวสิงก็ขอตัวกลับ เขาไม่ได้เซ้าซี้ถามว่าทำไมตาเฒ่าไม่สอนวิชาของตัวเองให้ แค่ได้ พลังไร้ลักษณ์น้อย ฉบับสมบูรณ์ ก็เหมือนถูกหวยรางวัลที่หนึ่งแล้ว
เมื่อโจวสิงจากไป
ตาเฒ่าวาดภาพลืมตาขึ้น แววตาที่เคยขี้เล่นแปรเปลี่ยนเป็นความลึกล้ำดุจห้วงอวกาศ เขามองไปยังทิศทางที่โจวสิงเดินจากไป พึมพำกับตัวเองเบาๆ
หากมีใครสักคน ที่มี ปัญญาญาณ ระดับจางซานเฟิง มี พรสวรรค์ร่างกาย ระดับข้า มี วิชากระบี่ ของตู๋กูชิวไป้ มี ลมปราณ ของเสียวเหยาจื่อ และมีความเร็วของ บรรพชนทานตะวัน
ปีศาจตนนั้น จะไปได้ไกลแค่ไหนกันนะ
ตาเฒ่าจินตนาการภาพนั้นแล้วส่ายหน้าหัวเราะ เพ้อเจ้อจริงๆ ในโลกนี้จะมีคนแบบนั้นได้ยังไง
อีกอย่าง ลมปราณของเสียวเหยาจื่อถูกแบ่งออกเป็นสามส่วน พลังไร้ลักษณ์น้อยเป็นแค่ส่วนหนึ่ง ต่อให้เจ้าเด็กนั่นมีพรสวรรค์แค่ไหน จะไปหาอีกสองส่วนที่เหลือเจอได้ยังไง เจ้าเสียวเหยาจื่อหายหัวไปสี่สิบกว่าปีแล้ว ลูกศิษย์ลูกหาก็ไม่โผล่หัว
ช่างเถอะ แค่พลังไร้ลักษณ์น้อย ก็ดีถมเถแล้ว ไว้ติดคอขวดเมื่อไหร่ค่อยว่ากัน