ดึกสงัด
หลังจากเดินลมปราณครบสองชั่วยาม โจวสิงไม่ได้เข้านอนตามปกติ แต่กลับเปลี่ยนชุดเป็นชุดพรางกายสีดำสนิทรัดกุม
เขาหยิบ กระบี่สุ่ยหาน ออกมา ตามด้วยกล่อง เข็มพายุพิรุณ
แต่เมื่อคิดดูอีกที เข็มพายุพิรุณเป็นของใช้แล้วทิ้ง การสร้างใหม่แต่ละเล่มยุ่งยากและเปลืองงบ จะเอามาใช้กับโจรภูเขากระจอกๆ ก็ดูจะ ขี่ช้างจับตั๊กแตน ไปหน่อย
โจวสิงจึงเก็บกล่องเข็ม แล้วหยิบมีดบินออกมาหลายเล่ม จัดการอาบยาพิษลงไปที่คมมีด
คืนนี้ เขาจะไป ขอยืมเงิน ที่เขาชุ่ยเวย
ส่วนเหตุผลที่ต้องปิดบังใบหน้า ก็เพราะกลัวเจอคนรู้จัก แม้วรยุทธ์จะเริ่มเข้าฝัก แต่การทำตัวลึกลับแบบ เทพกระบี่แห่งเนินสิบขวด (เก่งเงียบๆ แล้วโผล่มาตบทีเดียว) ย่อมปลอดภัยกว่า
อีกอย่าง เขาต้องหิ้วหัวโจรไปขึ้นเงินรางวัลที่อำเภอ ใส่ชุดดำปิดหน้าไปย่อมสะดวกใจกว่าเยอะ
โจวสิงกระโดดข้ามกำแพงหลังบ้าน ใช้ทักษะตัวเบา [ย่ำหิมะไร้รอย] ทะยานผ่านตรอกซอยอันเงียบเชียบ มุ่งหน้าสู่เขาชุ่ยเวย
เพียงชั่วจิบชา โจวสิงก็มายืนอยู่ที่ตีนเขา
เขาชุ่ยเวยสูงเพียงยี่สิบกว่าวา ไม่นับว่าสูงชัน ทางเดินขึ้นเขาเป็นทางดินลูกรังคดเคี้ยว โจวสิงเร่งฝีเท้าดุจภูตพราย เพียงครู่เดียว ค่ายโจรลมทมิฬก็ปรากฏ
