แก่สายตา
แสงจันทร์สาดส่องให้เห็นป้อมยามหน้าประตูค่าย โจรเฝ้ายามสองคนกำลังนั่งสัปหงก กอดดาบหัวตัดหลับปุ๋ย
รู้จักจัดเวรยามเสียด้วย แต่ก็นะ โจรก็คือโจร
โจวสิงไม่คิดจะปรานี เพราะสืบมาแน่ชัดแล้วว่าพวกมันฆ่าคนชิงทรัพย์มานับไม่ถ้วน มือเปื้อนเลือดผู้บริสุทธิ์มานักต่อนัก
ร่างในชุดดำเหินข้ามระยะห่างหลายวา พริบตาเดียวก็ไปโผล่ในป้อมยาม
วิชา [หัตถ์พันเงาทานตะวัน] ของเขาถูกขัดเกลาจนชำนาญ ต่างจาก ดรรชนีทานตะวัน ของเหล่าไป๋ที่ต้องจิ้มโดนตัว หัตถ์พันเงาสามารถซัดพลังผ่านอากาศได้ หากกำลังภายในถึงขั้น
ฟุ่บ ฟุ่บ
นิ้วมือสะบัดวูบ กระแสปราณพุ่งเจาะจุดตายของโจรทั้งสองอย่างแม่นยำ คอพับคออ่อนสิ้นใจไปโดยไม่ทันรู้ตัว
โจวสิงค้นศพอย่างรวดเร็ว (ทิ้งศักดิ์ศรีพระเอกไปชั่วคราว) ได้เศษเงินมานิดหน่อย ก่อนจะมุ่งหน้าเข้าสู่ตัวค่าย
หลังประตูค่ายคือลานกว้าง กองไฟยังคงคุกรุ่น เศษกระดูกและไหเหล้าเกลื่อนกลาด ดูเหมือนพวกมันเพิ่งจะฉลองใหญ่หลังปล้นมาได้
โจวสิงส่ายหน้า กระบี่สุ่ยหานยังคงอยู่ในฝัก เขาเดินผ่านร่างที่นอนเมามาย แล้วจัดการส่งพวกมันไปลงนรกทีละคนอย่างเงียบเชียบ
จนกระทั่งมาถึงห้องโถงใหญ่กลางค่าย
โจวสิงเดินอาดๆ เข้าไปข้างใน
ทันใด
