นั้น เสียงหัวเราะดั่งคนโรคจิตก็ดังขึ้น
ชายร่างยักษ์กำลังนั่งนับก้อนเงินอยู่บนเก้าอี้หนังสัตว์ ใบหน้าเต็มไปด้วยความโลภ
เมื่อเห็นคนชุดดำเดินดุ่มๆ เข้ามา ชายร่างยักษ์ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตะโกนลั่นเรียกสมุน
โจรนับสิบคนที่นอนเกลื่อนอยู่หลังโถงรีบคว้าอาวุธวิ่งออกมา แต่พอมองไปรอบๆ ทำไมเหลือกันแค่นี้
ช่างหัวมัน ฆ่ามันซะ
ชายร่างยักษ์ หรือ หยางต้าลี่ หัวหน้าค่ายโจรลมทมิฬ คว้าดาบเล่มโตชี้หน้าโจวสิง
เหล่าสมุนโจรวิ่งกรูเข้ามาพร้อมเสียงโห่ร้อง
หัวใจโจวสิงเต้นแรงขึ้นเล็กน้อย นี่เป็นครั้งแรกที่เขาจะ ฆ่าคนด้วยวรยุทธ์ ไม่ใช่ยาพิษ
ในสายตาของเขา ท่าทางของโจรพวกนี้เต็มไปด้วยช่องโหว่
ชิ้งงง
กระบี่สุ่ยหานถูกชักออกจากฝัก ไอเย็นยะเยือกแผ่ซ่านปกคลุมทั่วห้องโถง
โจวสิงเคลื่อนไหวราวกับสายน้ำ พลิ้วหลบคมดาบอย่างง่ายดาย แล้วสวนกลับด้วยเพลงกระบี่ที่แม่นยำ
ทุกครั้งที่กระบี่วาดผ่าน เลือดสดๆ จะสาดกระเซ็นพร้อมกับร่างที่ร่วงหล่น
เพียงพริบตาเดียว สมุนโจรทั้งหมดก็นอนจมกองเลือด เหลือเพียงหยางต้าลี่ที่ยืนหน้าซีดเผือด
หัวหน้าโจรเริ่มสงสัยในชีวิต ยอดฝีมือระดับนี้มาทำบ้าอะไรที่ค่ายโจรเล็กๆ อย่างพวกมัน
หยางต้าลี่กัดฟันสู้ตาย