ป็นของคนอื่น อาจจะไม่เข้ากับเขาที่สุด สักวันหนึ่ง เขาต้องบัญญัติวิชาของตัวเอง
ปัญญาญาณคือพรสวรรค์ติดตัวที่หาซื้อไม่ได้ ฝึกฝนยาก แต่มันคือรากฐานของการต่อยอดทุกสิ่ง ถ้าเขามีปัญญาญาณระดับปีศาจ ต่อไปจะฝึกวิชาอะไรก็ง่ายดายเหมือนปลอกกล้วย ดีไม่ดีความเร็วในการฝึกก็จะเพิ่มขึ้นตามไปด้วยอยู่แล้ว
โจวสิงตัดสินใจเด็ดขาด
ข้าเลือก [สดับหนึ่งรู้แจ้งพัน]
ทันทีที่กดเลือก ความรู้สึกเย็นวาบไหลผ่านสมองราวกับสายน้ำที่ชำระล้างตะกอนขุ่นมัว โลกทั้งใบดูชัดเจนขึ้น ความคิดอ่านลื่นไหลอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
เขาลองนึกทบทวนเคล็ดวิชา เก้ากระบี่เดียวดาย ที่เพิ่งอ่านไปเมื่อครู่ จุดที่เคยติดขัด ข้อความที่เคยงุนงง ตอนนี้กลับกระจ่างแจ้งแทงตลอด ราวกับจิ๊กซอว์ที่ต่อกันลงล็อกพอดีเป๊ะ
อะแฮ่ม
เสียงกระแอมเบาๆ ดึงสติโจวสิงกลับมา
ตาเฒ่าวาดภาพหรี่ตามองเขาอย่างพินิจพิเคราะห์ น่าแปลก เมื่อกี้ตอนที่เจ้าเด็กนี่จ้องหน้าเขา เขารู้สึกเหมือนถูกมองทะลุเปลือกนอกเข้าไปถึงแก่นวิญญาณ ความรู้สึกขนลุกแปลกๆ แบบนี้มันคืออะไรกัน
อะ เอ่อ ข้าเหม่อไปหน่อยขอรับตาเฒ่า โจวสิงแก้เก้อ รีบหันซ้ายหันขวา คว้าไม้ไผ่แห้งแถวนั้นมาถือไว้
ตาเฒ่า ข้าพร้อมแล้ว จะลองรำกระบี่ให้
