ณ ป่าไผ่อันเงียบสงบ
ตาเฒ่าวาดภาพนอนเอกเขนกอยู่บนเก้าอี้โยก แกว่งไกวไปมาอย่างเชื่องช้า ท่ามกลางเสียงใบไผ่เสียดสีกันตามแรงลม
โจวสิงเดินเข้ามาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าชายชรา แต่อีกฝ่ายยังคงหลับตาพริ้ม ไม่คิดจะลุกขึ้นมาต้อนรับ เพียงส่งเสียงอู้อี้ในลำคอออกมา
เจ้าเด็กแสบ สามวันดีสี่วันไข้ก็วิ่งแจ้นมาหาข้า มีธุระอะไรอีก
โจวสิงวางกล่องยาในมือลงข้างกาย แล้วทิ้งตัวลงนอนบนเก้าอี้โยกอีกตัวที่วางอยู่ข้างๆ โดยไม่พูดพร่ำทำเพลง
เก้าอี้ตัวนี้โจวสิงเป็นคนหิ้วมาเอง ตั้งแต่เขาแวะเวียนมาที่นี่บ่อยขึ้น เห็นตาเฒ่านอนแกว่งไปมาดูสุขสบายจนน่าอิจฉา เขาเลยจัดการหามาวางไว้บ้าง จะได้นอนคุยกันแบบเสมอภาค
วันนี้ไม่มาไม่ได้หรอกตาเฒ่า ที่หอจิ่วสิงกำลังมีเรื่องยุ่งยาก ข้าเลยต้องหลบมาพักร้อนสักหน่อย
โจวสิงเอ่ยปากพลางออกแรงโยกเก้าอี้เบาๆ
เก้าอี้ของตาเฒ่าวาดภาพหยุดกึกทันที ชายชราหันขวับมามองด้วยแววตาสงสัย
ทำไม พวกหอโลหิตมันตามกลิ่นมาเจอแล้วรึ น้ำเสียงของเขาเรียบนิ่ง ไม่มีความตื่นตระหนกหรือตำหนิที่โจวสิงนำภัยมาให้
ไม่ใช่พวกมันหรอก แต่เป็นเพราะจอมโจรชื่อก้องสองคน ฉายาจอมโจรราชันย์กับจอมมารพรากวิญญาณต่างหาก พวกเขาเล็งเป้าหมายบางคนไว้
