หลังจากส่งท่านนายอำเภอโหลวกลับไป โจวสิงก็กลับมานั่งประจำที่ในหอจิ่วสิง ยังไม่ถึงเวลาเปิดร้านช่วงบ่าย เขาจึงหยิบ คัมภีร์อี้จิง ขึ้นมาอ่านต่อทว่าก้นยังไม่ทันจะร้อน เสียงเป่าปี่ตีกลองอย่างเอิกเกริกก็ดังสนั่นหวั่นไหวมาจากหน้าถนน
โจวสิงเลิกคิ้วขึ้น วางคัมภีร์ลงแล้วชะโงกหน้ามองออกไปนอกร้าน เห็นขบวนคนและม้ากลุ่มใหญ่หยุดอยู่ที่หน้าประตูร้านของเขา
มันคือขบวนส่งตัวเจ้าสาว
ไม่ไปแล้วโว้ย
ทันทีที่ขบวนหยุดลง เสียงตะโกนดุดันทรงอำนาจก็ดังขึ้น สำเนียงเหน่อแบบชาวฮั่นจงที่เป็นเอกลักษณ์ประกาศก้อง
ข้าตกลงกับพวกสำนักเหิงซานไว้ดิบดีว่าจะให้มารับเจ้าสาว ถ้าไม่มาถึงฮั่นจงข้าก็ไม่ว่า แต่นี่ข้าอุตส่าห์มาส่งถึงเมืองกวงหยางแล้ว ก็ยังไม่เห็นหัวพวกมัน พวกมันคิดจะทำอะไรกันแน่ สำนักเหิงซานมันใหญ่นักหรือไง คิดว่าสำนักคุ้มภัยมังกรประตูของข้าเป็นลูกพลับนิ่มรึ
ได้ยินประโยคนั้น โจวสิงถึงกับยืดตัวตรง มาแล้ว
ในที่สุดเนื้อเรื่องของ ตำนานตระกูลจอมยุทธ์ ก็กำลังจะเริ่มต้นขึ้น
โจวสิงมองออกไป เห็นชายร่างใหญ่หน้าตาดุดันถือทวนยาวควบม้าเข้ามาคุยกับชายวัยกลางคนผู้เป็นหัวหน้าขบวน ชายวัยกลางคนส่ายหน้าอย่างหัวเสีย ก่อนจะชูสองนิ้วขึ้น
