หนึ่งคือวิชาตัวเบา พอใจหรือไม่
โจวสิงชะงักไปครู่หนึ่ง เหลือบมองกระบี่เหล็กกล้าในมือ แล้วตัดสินใจหน้าด้านขอเพิ่ม
ผู้อาวุโส ท่านดูสิ ข้าซื้อกระบี่มาเตรียมไว้แล้ว ท่านจะไม่เมตตาแถมเพลงกระบี่ให้ข้าสักชุดหรือขอรับ
ตาเฒ่าวาดภาพถึงกับหลุดขำ ชี้หน้าโจวสิงด้วยความขบขันในความกะล่อน
ยังไม่ทันที่ชายชราจะเอ่ยปฏิเสธ โจวสิงก็รีบชิงพูดต่อ ผู้อาวุโส ข้าไม่ได้ขอเปล่าๆ นะ ข้ามีคัมภีร์วิชามาแลกเปลี่ยนกับท่าน
รอยยิ้มบนใบหน้าชายชราจางลง เปลี่ยนเป็นความฉงน เจ้ามีคัมภีร์วิชาอยู่แล้ว แล้วจะมาขอข้าทำไม
โจวสิงไม่ตอบ แต่เดินกลับไปที่เคาน์เตอร์ หยิบสมุดทำมือที่เขาคัดลอก คัมภีร์กระบี่พิชิตมาร ไว้ออกมา แล้วยื่นส่งให้ชายชรา
ทันทีที่เห็นชื่อวิชาสี่ตัวบนหน้าปก ตาเฒ่าวาดภาพก็ชะงักกึก
นี่มัน คัมภีร์กระบี่พิชิตมารของลิ้มเอ๊กโต๊งหรือ
ในอดีต ลิ้มเอ๊กโต๊งใช้วิชานี้สร้างชื่อสะเทือนเลื่อนลั่นไปทั่วแผ่นดินต้าหมิง ใครบ้างจะไม่เคยได้ยินชื่อ เพียงแต่ไม่เคยมีใครได้เห็นคัมภีร์ฉบับจริง
ตามเหตุผลแล้ว วิชาระดับที่ทำให้คนผู้หนึ่งไร้คู่ต่อสู้ ย่อมต้องร้ายกาจสุดยอด แล้วทำไมไอ้หนูมหาจำเริญนี่ถึงยังมาขอวิชาจากเขาอีก
ด้วยความสงสัย ตาเฒ่าวาดภาพ