จึงเปิดหน้าปกออก
เมื่อสายตาปะทะเข้ากับประโยคเปิดหัวแปดพยางค์อันลือลั่น เขาก็อึ้งไปชั่วขณะ ก่อนจะระเบิดเสียงหัวเราะออกมาดังลั่นร้าน
ฮ่าๆๆๆ ที่แท้วิชานี้ ก็คือ คัมภีร์ทานตะวัน ของไอ้เฒ่าขันทีคนนั้นนี่เอง
โจวสิงได้ยินดังนั้นก็หูผึ่ง ผู้อาวุโสรู้จักเจ้าของวิชานี้หรือขอรับ
ตาเฒ่าวาดภาพพยักหน้า ทั้งที่ยังกลั้นขำไม่หาย รู้จักสิ ทำไมจะไม่รู้จัก ขันทีเฒ่าในวังหลวงราชวงศ์ซ่ง ฝีมือร้ายกาจพอตัว
ข้าเคยได้ยินมาว่า สมัยก่อนวัดเส้าหลินแห่งต้าหมิงเคยมีบุญคุณกับมัน ตอนที่มันบัญญัติ คัมภีร์ทานตะวัน สำเร็จเมื่ออายุสี่สิบกว่าปี มันจึงส่งคัมภีร์ฉบับคัดลอกมาให้เส้าหลินเพื่อตอบแทนคุณ ไม่นึกเลยว่าสุดท้ายจะตกไปอยู่ในมือของลิ้มเอ๊กโต๊ง
ชายชราพลิกดูเนื้อหาในคัมภีร์ไปมา พลางวิจารณ์อย่างออกรส
ใช่จริงๆ ด้วย แต่นี่เป็นแค่เวอร์ชันตอนที่ ปรมาจารย์ทานตะวัน อายุสี่สิบกว่าปี วิชายังมีข้อบกพร่องร้ายแรง หากจะฝึก จำเป็นต้องตอนตัวเองเพื่อทำลายธาตุหยางที่เกินขนาด
ตาเฒ่าวาดภาพปิดสมุดลง แล้วเงยหน้ามองโจวสิงด้วยแววตาลึกซึ้ง
แต่หลังจากนั้น ตอนที่มันอายุแปดสิบหกปี มันได้บัญญัติ คัมภีร์ทานตะวัน ฉบับสมบูรณ์ขึ้นมาได้สำเร็จ
ในฉบับสมบูรณ์นั้น เคล็ดวิชา
