ห้หลี่เสี่ยวหาวโดยเฉพาะ
จังหวะนั้นเอง ในห้องโถงมัลติมีเดียก็มีเสียงหัวเราะคิกคักดังขึ้นมาเป็นระยะ
เพราะบนหน้าจอหลัก มีตารางอันดับสุดพิเศษปรากฏขึ้น
นั่นก็คือ ตารางแสดงจำนวนนักเรียนของแต่ละโรงเรียนที่เข้าร่วมศึกแรกที่แดนเหวแบบเรียลไทม์
พอเอาจำนวนคนที่ลงดันเจี้ยนไปเทียบกับจำนวนคนที่ลงทะเบียนตอนฝึกทหาร ก็จะรู้เลยว่าโรงเรียนไหนมี ‘พวกขี้ขลาด’ หนีทัพเยอะที่สุด
โรงเรียนอื่น ๆ อย่างน้อย ๆ ก็มีคนลงดันเจี้ยนกันสองสามร้อยคน
แย่สุดก็ยังมีเป็นร้อยคน
ในบรรดาโรงเรียนกว่าสามสิบแห่ง มีอยู่โรงเรียนเดียวที่จำนวนคนลงดันเจี้ยนมีแค่เลขสองหลัก แถมยังรั้งท้ายตารางด้วย
นั่นก็คือโรงเรียนเฮยสุ่ย
จำนวนนักเรียนที่ลงสู่แดนเหว… 66 คน…
คนในห้องโถงต่างพากันปรายตามองไปทางกลุ่มผู้บริหารของโรงเรียนเฮยสุ่ยอย่างมีเลศนัย
ทำเอาพวกผู้บริหารโรงเรียนเฮยสุ่ยหน้าสลับสีเดี๋ยวแดงเดี๋ยวเขียว นั่งแทบไม่ติดเก้าอี้ด้วยความอับอาย
ทางฝั่งครอบครัวหลี่หมู่ เฉินเจียฉีกับเฉินเจียเฟิงที่รู้เรื่องระบบการศึกษาดีที่สุด
ก็คอยทำหน้าที่เป็นนักพากย์อธิบายให้หยางซู่อิงกับหยางโหย่วหรงฟัง
“คุณป้าครับ ซวยแล้ว! โรงเรียนของพี่หมู่มีคนลงไปน้อยที่สุด