ตรม
“ร้ายไม่เบานี่เหล่าอิ๋น ซุ่มเงียบเก็บตัวเก่งนะเนี่ย?”
“ก็ต้องยอมให้เหล่าอิ๋นเขาแหละ รู้จักถนอมกำลังพล!”
“ศึกแรกที่แดนเหวมันอันตรายจะตายไป เหล่าอิ๋นรักนักเรียนเหมือนลูกในไส้ จะยอมให้ลูกไปเสี่ยงตายได้ยังไงล่ะ จริงไหม?”
อิ๋นฉางหมิงขี้เกียจจะต่อปากต่อคำกับคนพวกนี้
เขาสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ แล้วเดินตรงไปหาเจ้าหน้าที่จากกระทรวงศึกษาธิการประจำเขตตะวันออกท่านหนึ่ง
“หัวหน้าเซวียครับ พอดีผมเพิ่งได้บุหรี่ดี ๆ มาซองนึง รบกวนหัวหน้าช่วยชิมให้หน่อยได้ไหมครับ”
พูดจบ อิ๋นฉางหมิงก็ยิ้มประจบประแจง ยื่นซองบุหรี่ให้หัวหน้าเซวีย
การที่อิ๋นฉางหมิงแจกบุหรี่ต่อหน้าคนเยอะแยะแบบนี้ มันดูเป็นการแสดงน้ำใจมากกว่าการติดสินบน หัวหน้าเซวียก็เลยไม่ปฏิเสธ
เขายิ้มรับแล้วหยิบบุหรี่ขึ้นมามวนนึง พลางเอ่ยชม
“แหม เหล่าอิ๋น บุหรี่ยี่ห้อนี้หายากนะเนี่ย งั้นฉันขอชิมหน่อยละกัน!”
“เป็นเกียรติอย่างยิ่งครับ” อิ๋นฉางหมิงรีบจุดไฟแช็กบริการทันที
“คือผมอยากจะอธิบายเรื่องที่โรงเรียนเรามีคนเข้าร่วมการแข่งขันน้อยน่ะครับ… จริง ๆ แล้วมันเป็นความผิดพลาดในการจัดการของผมเอง!”
“ไม่ได้หมายความว่านักเรียนของเราไร้คุณภาพหรอกนะครับ”
“ผมรบกวนหัวหน้าช่วย
