ๆ
ทหารคนสนิทที่ขับรถอยู่นึกอิจฉาหลี่หมู่จับใจ
เขาเป็นคนสนิทรับใช้หวังหลงเฉิงมาตั้งสองปี เพิ่งจะมีโอกาสได้รับเชิญไปบ้านท่านรองก็แค่ปีนี้ปีเดียวเอง
ไอ้หนุ่มหลี่หมู่นี่ อนาคตรุ่งโรจน์แน่นอน!
งานนี้หวังหลงเฉิงเป็นหนี้บุญคุณหลี่หมู่ครั้งใหญ่เลยทีเดียว
โบราณว่าไว้ บุญคุณยิ่งใหญ่ ไม่ต้องเอ่ยคำขอบคุณ
ขืนพูดขอบคุณง่าย ๆ ก็รังแต่จะทำให้อีกฝ่ายระแวงว่า แค่คำขอบคุณคำเดียวก็ถือว่าหายกันแล้วเหรอ?
การไม่เอ่ยคำขอบคุณนี่แหละ ที่แสดงให้เห็นถึงความจริงใจยิ่งกว่า
คนระดับรองผู้บัญชาการเขตทหาร มีหรือจะยอมติดค้างบุญคุณใหญ่หลวงขนาดนี้
สักวันต้องหาทางตอบแทนแน่ ๆ
การเอ่ยปากชวนไปนั่งเล่นที่บ้าน ก็เป็นการแสดงความสนิทสนมและให้ความสำคัญอย่างชัดเจน
“ได้ครับ” หลี่หมู่รีบรับคำ
พอกลับถึงบ้าน หลี่หมู่ก็เลือกเล่าให้แม่กับน้าฟังเฉพาะเรื่องที่เล่าได้
เพื่อให้แม่กับน้าสบายใจ
ส่วนน้อง ๆ ยังเด็กอยู่ ปากสว่าง หลี่หมู่กลัวพวกนั้นจะเอาเรื่องนี้ไปเล่าให้คนอื่นฟังจนเกิดเรื่องวุ่นวาย ก็เลยไม่ได้เล่าอะไรให้ฟัง
การฝึกในอีกสองวันที่เหลือ
ผ่านไปอย่างสงบเรียบร้อย
หลี่เสี่ยวหงกับหลี่หลานไม่ได้มาหาเรื่องหลี่หมู่เลย
แต่ทั้งคู่ดันไปโกหก
