หลงเฉิงนั่งอยู่เบาะหลัง
“นาย… เห็นอะไรบ้าง?”
หลังจากบรรยากาศในรถเงียบกริบมาพักใหญ่ จู่ ๆ หวังหลงเฉิงก็เอ่ยถามขึ้นทำลายความเงียบ
“ท่านรองครับ ตรงนี้… เคยได้รับบาดเจ็บมาก่อนเหรอครับ?”
หลี่หมู่ชี้ไปที่ตำแหน่งปอดของตัวเอง แล้วถามตรง ๆ ไม่อ้อมค้อม
เขารู้ดีว่า เลี่ยงไปก็ไร้ประโยชน์
แถมเขาก็ไม่มีเหตุผลอะไรที่ต้องเลี่ยงด้วย
ทหารคนสนิทที่ขับรถอยู่ถึงกับคิ้วกระตุก แอบชำเลืองมองหลี่หมู่ผ่านกระจกมองหลัง
ไอ้หนุ่มนี่ไม่ธรรมดาแฮะ
เวลาท่านรองพูดด้วย กลับไม่มีท่าทีหวาดกลัวเลยสักนิด ผิดกับพวกข้าราชการที่แค่เห็นหน้าท่านรองก็ขาสั่นพั่บ ๆ แล้ว!
“ใช่!”
ดวงตาของหวังหลงเฉิงเป็นประกายขึ้นมาทันที
“มีเส้นลมปราณสองเส้นมันพันกันยุ่งเหยิง พลังปราณก็เลยพุ่งชนกันตลอดเวลา”
“ส่วนทำไมมันถึงลามไปส่งผลกระทบต่อปอด อันนี้ผมก็ไม่แน่ใจเหมือนกันครับ”
หลี่หมู่ตอบไปตามตรง
หวังหลงเฉิงถึงกับหายใจถี่ขึ้น จ้องหน้าหลี่หมู่เขม็ง
“นายมองเห็นชัดไหมว่ามันคือเส้นไหน?”
“ก็พอมองเห็นลาง ๆ ครับ” หลี่หมู่มองเห็นชัดเจนร้อยเปอร์เซ็นต์ แต่ก็ต้องถ่อมตัวไว้ก่อน จะได้ไม่ดูเว่อร์เกินไป
“ขอดูอีกรอบสิ”
หวังหลงเฉิงพยายามข่มความตื่นเต้นไว้ในใจ
อาการไอเพราะป
