ัญหาที่ปอดนี่แหละ คือกำแพงเหล็กที่ขวางกั้นไม่ให้เขาทะลุขึ้นสู่ระดับเสวียน
และยิ่งเขารีบร้อนอยากจะทะลุชั้น อาการที่ปอดก็ยิ่งทรุดหนักลงเรื่อย ๆ
เขารู้ดีว่าเป็นเพราะปัญหาเรื่องเส้นลมปราณ
แต่ตราบใดที่ยังไม่ทะลุขึ้นระดับเสวียน เขาก็ไม่สามารถมองเห็นเส้นลมปราณทั้งหมดในร่างกายได้อย่างชัดเจน ทำให้ไม่สามารถรักษาตัวเองได้
เมื่อรักษาไม่หาย เขาก็ทะลุชั้นไม่ได้!
กลายเป็นวงจรอุบาทว์ที่ทำให้อาการของเขายิ่งย่ำแย่ลงไปอีก
มันส่งผลเสียอย่างรุนแรงทั้งต่อการฝึกฝนและหน้าที่การงานของเขา
หลี่หมู่พยักหน้า แล้วเรียกใช้เนตรอัคคีอีกครั้ง
คราวนี้ทั้งสองคนนั่งเผชิญหน้ากันในระยะประชิด หลี่หมู่จึงมองเห็นได้ชัดเจนแจ๋วแหวว
“จับตาดูให้ดีนะ!” หวังหลงเฉิงร้องเตือน
หลี่หมู่ชี้จิ้มไปที่จุดนั้นทันที “ตรงนี้แหละครับ”
พร้อมกับชี้ไปที่ตำแหน่งปอดของหวังหลงเฉิง
จังหวะนั้นเอง!
หวังหลงเฉิงเปล่งเสียงครางต่ำออกมา
หลี่หมู่เห็นเส้นลมปราณสีแดงสองเส้นที่เขากำลังจ้องมองอยู่ จู่ ๆ ก็มีเสียงดัง ‘เป๊าะ’!
มันระเบิดตูมอยู่ภายในร่างกายของหวังหลงเฉิง!
“เชี่ยยยย!!” หลี่หมู่ตกใจสุดขีด กระโดดถอยหลังจนแผ่นหลังไปกระแทกกับประตูรถดังปัง
นึกว่าเขาเผลอใช้