้าศึกของกองทัพมาขี่เล่นได้สบาย ๆ
แต่ใครจะไปคิดว่าพอเดินมาถึงหน้าคอกม้า ก็เห็นหลี่หมู่กับฉินจ้านเย่กำลังขี่ม้าหัวเราะร่วนกันออกมาพอดี
ยศบนบ่าของฉินจ้านเย่ สองสาวรู้จักดี
ทั้งคู่ขมวดคิ้วมุ่นทันที
“ทำไมไอ้ลูกเมียน้อยนั่นถึงไปหัวเราะร่าอยู่กับผู้บัญชาการพยัคฆ์ได้ล่ะ?”
“แถมยังได้ขี่ม้าศึกสวย ๆ ซะด้วย!” หลี่เสี่ยวหงพูดด้วยความแค้นใจ
นางยังไม่ลืมรอยแค้นที่โดนหลี่หมู่ตบหน้าหรอกนะ!
ตอนนี้ฟันในปากก็ยังหลออยู่ซี่นึง
กล้าลงไม้ลงมือกับนาง นางไม่มีทางปล่อยหลี่หมู่ไว้แน่ ต้องหาคนไปกระทืบมันให้จมดิน
แต่เมื่อวานนางมัวแต่ปลอบซุนหลง วันนี้ก็ต้องมาเข้าค่ายฝึก
ก็เลยยังไม่มีเวลาจัดการ
หลี่หลานส่ายหน้า นางเองก็ไม่รู้เหมือนกัน
แล้วก็เหมือนจะนึกอะไรขึ้นได้ เลยตั้งข้อสังเกต
“หรือว่า… จะเกี่ยวกับพ่อมัน? พ่อมันเคยสู้ในแดนเหวสร้างผลงานให้ตระกูลไว้เยอะนี่”
“บางทีอาจจะรู้จักกับทหารในกองทัพจิ้นหยวน ผู้บัญชาการคนนั้นก็เลยดูแลหลี่หมู่เป็นพิเศษล่ะมั้ง?”
หลี่เสี่ยวหงพยักหน้าเห็นด้วย
“ต้องใช่แน่ ๆ! ไม่อย่างนั้นเขาคงไม่ยอมแหกกฎขายม้าให้มันหรอก”
“แต่ไอ้หมาบ้าอย่างมัน ไปเอาเงินมาจากไหนเยอะแยะ? เท่าที่ฉันรู้
