บทที่ 454 เจินจวินยากจะบรรลุ เริ่มต้นใหม่อีกครา
เวลาของการถือครองมรรคผลโอสถทองคำเทียม… ในที่สุดก็สิ้นสุดลงแล้ว แต่ก่อนจะสิ้นสุดลงนั้น ลวี่หยางยังคงอาศัยฐานะในระดับเจินจวินจัดวางค่ายกลชั้นสามระดับสูง ล้อมรอบบริเวณเตาหลอมใจกลางทะเลเพลิงใต้พิภพทั้งหมดเอาไว้
ที่ใช้ก็คือค่ายกลของหงยวิ๋น
มหาค่ายกลเจ็ดยอแสงสถิตโลกคงสัจจะ“เมื่อมีค่ายกลนี้อยู่ หากให้บรรพชนช่วยคุ้มกันอีกแรง ต่อให้เจินจวินเสด็จลงโลก อย่างน้อยก็ไม่ต้องกังวลว่าจะมีผู้ใดมาก่อกวนการแสวงหาโอสถทองคำของข้าแล้ว”
นี่คือที่สุดที่ลวี่หยางจะทำได้แล้ว
หากถึงขั้นมีเจินจวินเผาผลาญถ้ำสวรรค์เสด็จลง หรือแม้แต่องค์จ้าววิถีลงมือเอง เพียงเพื่อขัดขวางการแสวงหาโอสถทองคำของเขา… เช่นนั้นก็นับว่าโชคร้ายถึงที่สุดถึงครานั้น ก็คงได้แต่ยอมสูญเสียการลองครั้งนี้ไป เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ ลวี่หยางก็มิรีรออีก นั่งขัดสมาธิลงทันที เข้าสู่ภาวะตั้งมั่นภายใน แต่เมื่อเขาก้าวไปถึงขอบเขตสุดท้ายก่อนจะข้ามผ่าน คลื่นความหวาดกลัวและความลังเลอย่างรุนแรงก็ยังพลันพลุ่งขึ้นมาภายในใจภาพเหตุการณ์ทั้งหลายที่เคยผ่านมา พากันผุดขึ้นทีละภาพ… ทีละภาพ
จงกวง… ซั่วฮ่วน… เซี่ยงเยี่ย“หากแสวงหาโอสถทองคำล้มเหลว ย่อมไม่มีทางรอด อาจารย์ลุงจงกวงยังนับว่าดีหน่อย… เซี่ยงเยี่ยต่างหากที่เคราะห์ร้ายถึงขีดสุด แสวงหาไม่สำเร็จ ถึงตายยังมิได้ทิ้งแม้เพียงร่องรอย”
อ้อ จริงสิ… ยังมีซั่วฮ่วน
พลังแห่งธารน้้ำยื
