นยาวได้มาแล้ว ภารกิจของเขาในชาตินี้ก็สำเร็จลงแล้วเช่นกัน บัดนี้กำลังพักผ่อนอยู่ภายในธงหมื่นวิญญาณ วาสนาในภายหน้าของเขา… อยู่ในชาติหน้า
“…จริงดังนั้น ข้าจะหวาดกลัวไปไยกัน?”
แค่ลองผิดลองถูกเท่านั้น! คนอื่นแสวงหาโอสถทองคำ… มีเพียงโอกาสเดียว แต่ข้ายังมีอยู่อีกนับสิบครั้ง หากเพียงเท่านี้ยังไม่สำเร็จ เช่นนั้น… ทั่วใต้หล้า คงไม่มีผู้ใดสามารถพิสูจน์ตนเป็นเจินจวินได้อีกแล้ว!
ลวี่หยางสงบใจมั่น คมดั่งกระบี่ผ่าฟ้า สังหารความคิดฟุ้งซ่านจนสิ้น ก่อนจะบิดคิ้วเล็กน้อย พลันมีศิลาก้อนหนึ่งปรากฏขึ้นตรงหน้า ขนาดเท่าฝ่ามือ แสงทองพร่างพราวไหลเวียนอยู่ภายใน นั่นคือแดนมงคลที่เซียนวิญญาณซั่งจางกลั่นขึ้นก่อนตาย แดนมงคลทองเกิงอันเป็นที่โปรดปรานแห่งฟ้าดิน!
เพราะครานี้สิ่งที่เขาแสวงหาคือไม้ทับทิม ส่วนแดนมงคลอีกแห่งของเขา ซึ่งคือแดนมงคลเสวียนตูนั้น เป็นรากฐานแห่งวิถีมรรค ไม่อาจใช้เสี่ยงได้แม้แต่น้อย แต่ของเซียนวิญญาณซั่งจาง ต่อให้พังยับก็ไม่เสียดายแม้แต่น้อย
“เริ่ม!” เขาเอ่ยเสียงหนัก
ในชั่วพริบตา ลวี่หยางขับเคลื่อนคัมภีร์ปะสานฟ้า เริ่มต้นดูดซับสรรพสิ่งจากฟ้าดินทันที โดยอาศัย “เหนือกว่าฟ้าดิน” เป็นพิธีกรรมดึงดูดสายตาแห่งตำแหน่งมรรคผลให้จับจ้องมายังตน
เสียงกัมปนาทดังกึกก้อง ภายในสำนึก ลวี่หยางรู้สึกว่าเจตจำนงของตนกำลังถูกฉุดให้พุ่งขึ้นสู่เบื้องบน ร่างข้ามเข้าสู่ขอบเขตวางรากฐานทันที และยังพุ่งทะยานขึ้นต่อไปไม่หยุด
