บทที่ 451 ชะตาลิขิต
สี่ดินแดนใต้หล้า สรรพสิ่งก็เงียบงัน
ลวี่หยางถึงกับยืนนิ่งแข็งค้างที่เดิม สีหน้าดำคล้ำหันไปยังทิศที่อั้งเซียวเพิ่งหายลับไป ใจในอกเริ่มสาดถ้อยคำด่าทอออกมาไม่ขาดสาย
เจ้าเดรัจฉาน!
มิน่าเล่าเขาจึงบรรลุถึงขั้นมรรคผลโอสถทองคำช่วงปลาย แถมยังกล้าขอพึ่งพาแดนยมโลก ความว่องไวในการตัดสินใจนี่รวดเร็วเกินไปนัก แม้พระผู้เป็นเจ้ายังไม่ทันเสด็จลงมาก็ตัดสินใจเผ่นหนีอย่างรวดเร็วแล้ว!
ทำอย่างไรดี?
จะเปิดคัมภีร์ร้อยชาติหรือไม่?
ลวี่หยางสูดลมหายใจลึก รีบตั้งจิตให้มั่น แผ่นคัมภีร์ร้อยชาติที่ลอยอยู่ข้างกายคือความมั่นใจสูงสุดของเขา ไม่มีผู้ใดขัดขวางการเริ่มต้นใหม่ได้!
ต่อให้ตอนนี้เขาเป็นเพียงผู้ครองตำแหน่งมรรคผลโอสถทองคำเทียม แต่ฐานะก็แทบจะยืนอยู่บนจุดสูงสุดแห่งฟ้าดินผืนนี้ หากพระผู้เป็นเจ้ารู้ถึงการมีอยู่ของคัมภีร์ร้อยชาติและวางแผนรับมือเป็นการเฉพาะ ต่อให้เทพเซียนก็คงยากจะช่วยได้ ทว่าคัมภีร์ร้อยชาติยังมิได้เปิดเผยออกไป แล้วผู้ใดเล่าจะคิดว่าเขาสามารถฆ่าตัวตายเพื่อเริ่มต้นใหม่ได้?
ทว่าไม่นาน ลวี่หยางก็พลันรู้สึกถึงความผิดปกติ
พระผู้เป็นเจ้าไม่ได้มองเขาเลย
เพียงเห็นดวงเนตรที่เอ่อท้นด้วยรัศมีพุทธะ กวาดมองอย่างสงบนิ่งไปทั่วทิศ ทุกหนแห่งที่สายตาสาดผ่านกลับบังเกิดเสียงคร่ำครวญของวิญญาณทั่วฟ้า ฝนโลหิตโปรยปรายราวกับฟ้าดินทั้งปวงต่างหวาดหวั่นสะท้านกลัว
พระองค์มิได้มองเรา…
ชั่วขณะนั้น ลวี่หยางพลัน
