อกเหรอ? สะใจจัง! สะใจมาก! ไมเคยคิดเลยวาเมืองเผิงจะมีวันที่นาภาคภูมิใจขนาดนี้.!”“วาว พวกนีไวจริง เพิ่งผานไปไมกี่นาที่ เพื่อนรวมชั้น จากเมืองอวีเฉิงก็ติดตอมาแล้ว ถามวาโรงเรียนเราจะรับนักเรียนยายเขามาไหม?”ทุกคนไมอาจซอนความตืนเตนบนใบหนาได ราวกับเป็น วันปีใหมไมสิมันนาตื่นเต้นยิ่งกวาตรุษจีนเสียอีก!ตรุษจีนมีปีละครั้ง แตนี่เป็นครั้งแรกที่ได้สามอันดับแรก ในการสอบศิลปะการตอสู!“พระเจา! พวกเขาไดสามอันดับแรก!”เจียงเหลียนเยวเอามือปิดปากและรองอุทาน ความคิด ของเธอดูเหมือนจะหยุดชะงัก ไมรูจะแสดงออกอยางไรเธอหันไปมองหาเจียงเทียนหยางโดยไมรูตัว แตกลับ ประหลาดใจทีพบวาเจียงเทียนหยางหายไปแลว“หืม?”ในขณะทีเจียงเหลียนเยวกำลังสงสัยโทรศัพทมือถือของ เธอก็สั่นขึ้นมาทันทีเมื่อเปิดโทรศัพท์ เธอเห็นรูปภาพที่เจียงเทียนหยางสงมาในรูปเป็นเซลฟี่ของเจียงเทียนหยางกับท้ายรถของ ครอบครัว ซึ่งเต็มไปด้วยของขวัญล้ำคากอนทีเจียงเหลียนเยวจะทันไดตังตัว ขอความจากเจียง เทียนหยางก็สงมาถึงเพี่กำลังจะเดินทางไปที่บ้านสวี่เชอแล้ว จะพาสวี่เชอ กลับบ้านทันทีทีการสอบศิลปะการตอสูเสร็จสิน ปล. นองต่อง ไปบ้านสวี่เชอเดี่ยวนี้.!]มานตาของเจียงเหลียนเยวหดเล็กลงทันที!‘เผู้อำนวยการอวี้เหลียง…ผู้อำนวยการอวี้เหลียง.ตรงกลางแถวแรก เลขาคอย สะกิดพีเขยของเขา คิวขมวดเป็นกอน ดวงตาเต็มไปดวยความสับสนเขาไมเข้าใจวาทำไมพี่เขยถึงยืนนิ่งเหมือนคนเหมอ ทั้ง ที่มันเป็นเรื่อ
