้าใจแล้ว “เมื่อพี่เยวได้สัญญาไว้แล้ว พวก นายก็ตามฉันมาสิ ถ้าตามเจียงเยวซีคนนี้ไป ฉันรับประกันได้ วา พวกนายจะติดหาสิบอันดับแรกแนนอน!’เจียงเยวหลีพยักหนาเบา เพือแสดงความเห็นดวยเชียงโหยวดีใจมาก “ขอบคุณ.“ขอบคุณหัวหนาเจียงครับ!” เขากาวไปขางหนาและประสานมือ ดวงตาใส[แจวดี.! ดี.! ดี.!”.เมื่อได้ยินชื่อนี้ ใบหน้าของเจียงเยวซีกึยิ่งดูมีความสุขขึ้น เขาถึงกับชำเลืองมองเจียงเยวหลื่อยางสนุกเจียงเยวหลี่ขมวดคิ้วพูดเสียงเย็น “แล้วฉันละ”ความสับสนวูบหนึ่งผานดวงตาของเชียงเชี่ยน แต่ ไมนานดวงตาของเขาก็สวางขึนและพูดออกมาทันที“ขอบคุณเจียงรอง…อืม ๓กอนที่เขาจะพูดจบฺเขาก็ถูกเซียงโหยวกดเอาไว้ “หุบปาก หุบปากซะ!”บรรยากาศอึดอัดเล็กนอย“ได”เยชวงเยวมองดูเจียงเยวหลี่และเจียงเยวซีแล้วพูด อีกครัง “ฉันจะฝากสองคนนีไวกับพวกเธอนะ’เจียงเยวหลี่ขมวดคิ้ว “หา? แล้วพี่เยวจะไปไหน”ได้ยินเชนนั้น สายตาของเยชวงเยวมองไปยังที่ไกล มุม ปากคอย ยกขึ้นเป็นรอย|ยิ้มบาง “ฉันยังมีเรื่องที่ต้องจัดการใหเสร็จ”การตอสู้ภายในพื้นที่ปลอดภัยรัศมีร้อยเมตรนั้นดุเดือด อยางมากยิ่งเข้าใกลจุดศูนยกลางของวงกลมฺการตอสูกึยิ่งรุนแรงแต่ตรงกลางวงกลมนั้นมีรางหนึ่งครอบครองพื้นที่อย่างมันคงเสมอ“ขอแสงศักดิสิทธิ์จงสองสวางแกทาน!”วิลเลียมลอยตัวขึนจากพื้น กางแขนออก ไมกางเขนบน หนาอกของเขาปลอยแสง เจ้าออกมาอยางตอเนื่องทุกคนที่ถูกแสงศักดิ์สิทธิ์นั้นไมรู้สึกเจ็บปวด แตกลับ มีรอยยิ
