้มเปี่ยมศรัทธาบนใบหน้า“ขอแสงศักดิ์สิทธิ์จงนำทางทาน!”วิลเลียมยิ้มอยางโหดเหี้ยมและประสานมือเข้าหากันทันที!ฉึก ฉึกทุกคนรอบข้างที่ถูกแสงศักดิ์สิทธิ์ต่างยกมือตบหน้าผาก พรอมกัน และกลายเป็นแสงสีขาวสลายไปในทันทีในจังหวะนั้นเอง วิลเลียมก็นึกอะไรขึ้นได้และหันกลับไป เมือเห็นเยชวงเยวอยูดานหลังดวงตาของเขาฉายแวว ประหลาดใจ“โอ? ไมคิดวาคุณจะมาหาผมเอง นี่มันหายากจริงฯ”วิลเลียมมองสำรวจเยชวงเยวจากหัวจรดเทา ยังคงยิม อยางอบอุน “ผมไมเข้าใจ ถ้าไอ้โงคนนั้นไมโผลมา คุณก็คงถูก คัดออกไปแล้ว ทำไมตอนนี้ถึงมาหาผมละหรือวา.เสียงหยุดชะงักแล้วดังขึ้นอีกครั้ง แต่คราวนี้แฝงแวว เยาะเยย คุณแน เจเหรอวาชนะจะผมได?”ฮาพูดจบ วิลเลียมก็แคนหัวเราะ “ขอโทษนะ ผมไมควร หัวเราะ แตหามตัวเองไมไดจริงหลังจากปิดปากกลันหัวเราะหลายครัง วิลเลียมก็ กระแอมเบา แล้วพูดอยางจริงจัง ‘ผมไมได้จงใจเล็งคุณ หรอกนะ ผมหมายถึงนักศึกษาศิลปะการตอสูในตาเซีย ทังหมด–”วิลเลียมลากเสียงยาวแล้วตะโกนขึ้นทันที่ “เก็มีแตพวกไรคาทังนัน!”หลังพูดประโยคสุดทาย ใบหนาของวิลเลียมก็ เป เลียนเป็นดุรายเหมือนปีศาจ ตางจากภาพลักษณ์อันสงา งามกอนหน้านี้โดยสิ้นเชิง“ขอโทษที่ เมื่อกี้ผมเสียการควบคุมไปหนอย”ภาย ในเวลาไมกี่วินาที่ วิลเลียมก็กลับมาเป็นปกติมีรอยยิ้มสดใส เหมือนเดิมราวกับเรื่องที่เพิ่งเกิดขึ้นไมเคยมือยู่เมือเห็นอาการจิตแปรปรวนของวิลเลียมชัด เยซวงเยวดคอแลวพูดเบา“นี่เป็นครั้งแรกตั
