หน้าของหลิวปอ หลิวหลินก็กลับมาใจเย็นอีกครั้ง “เอาละ จบเรื่องนี้แค่ที่นี่ ฉันจะประกาศการหายตัวไปของลุงหลิวต่อสาธารณะและแจ้งตำรวจ นายต้องจำเรื่องนี้ไว้เป็นบทเรียนให้ดี”
“ครับ…” หลิวปอตอบรับอย่างลังเล สีหน้าดูไม่มั่นใจ
“มีอะไรก็พูดมา! อยากระบายอะไรก็ระบายออกมา!”
หลิวปอกัดฟันพูด “พ่อครับ พ่อคิดว่าการตายของลุงหลิวเกี่ยวกับสวีเชอไหม? เป็นไปได้ไหมที่สวีเชอเป็นคนฆ่าลุงหลิว?”
แม้ข้อสันนิษฐานนี้จะฟังดูเหลือเชื่อ แต่เขาที่พยายามจะจัดการสวีเชอมาหลายครั้งแต่ก็ยังล้มเหลวทุกครั้งทำให้เขาอดคิดแบบนั้นไม่ได้
หลิวหลินแค่นหัวเราะทันที “เป็นไปไม่ได้ที่เขาจะฆ่าลุงหลิว เว้นแต่ว่าเขาจะเป็นอัจฉริยะที่มีความสามารถพิเศษก่อนจะขึ้นระดับสี่”
เมื่อได้ยินแบบนั้นหลิวปอดูสบายใจขึ้น แต่ก็ยังถามด้วยความกังวล “แล้วถ้าสวีเชอเป็นคนทำจริงๆ ละครับ?”
“จริงๆ เหรอ?”
หลิวหลินหยุดชั่วครู่ราวกับกำลังคิดถึงคำถามนี้อย่างจริงจัง หลังจากผ่านไปไม่กี่วินาทีเขาก็พูดเบาๆ “ถ้าสวีเชอเป็นอัจฉริยะระดับนั้นจริง ตราบใดที่เขาไม่ตาย ไม่ช้าก็เร็วตระกูลหลิวของเราต้องจบแน่!”
พูดจบ หลิวหลินกลับหัวเราะออกมาก่อน “คนที่มีพรสวรรค์ขนาดนั้น ในเมืองหลักยังมีไม่มาก แล้วจะมีในเมืองเผิงของเราได้ยังไง อย่าคิดมากเลย แค่นี้แหละ ฉันเหนื่อยแล้ว นายไปได้แล้ว”
เมื่อได้ยินแบบนั้น หลิวปอกลับไม่ขยับ
“มีอะไรอีก?”
หลิวปอกัดฟันพูด “พ่อครับ ผมอยากให้สวีเชอตาย! ถ้าสวีเชอไ
