อย่างที่เห็น”
“ฉันมีประชุมต่อ แค่นี้ก่อนแล้วกัน เวลามีจำกัด นายออกเดินทางได้เลยหลังจากพบกับหลิวซื่อเหวย”
“ครับ ผมเข้าใจแล้ว” ทันทีที่จวงเหยียนพูดจบ ม่านแสงก็ถูกตัดออกอย่างรวดเร็ว
“เมืองชิงเฉิง… คลื่นสัตว์อสูร… น้องชายร่วมสำนัก…”
หลังจากพึมพำกับตัวเองสองสามคำ จวงเหยียนก็ตัดสินใจในใจอย่างรวดเร็ว เขาเคลื่อนไหวและวาบกลับเข้าไปข้างใน เมื่อเจอสายตาของอาจารย์เขากำลังจะพูดแต่ถูกขัดจังหวะ
“พอแล้ว ข้ารู้ทุกอย่างแล้ว ถ้ามีธุระก็ไปเถอะ” เซียเติ้งโบกมือ กล่องผ้าไหมสองใบลอยมาตรงหน้าจวงเหยียน “ข้าไม่มีอะไรจะให้ เอายาลูกกลอนสองเม็ดนี้ไป เวลาออกไปข้างนอกอย่าทำให้ชื่อเสียงนักปรุงยาต้องเสียหาย”
“นี่คืออะไรครับ?” จวงเหยียนถามอย่างสงสัย
“ไม่มีอะไรมาก แค่ยาที่สามารถเติมเลือดและพลังให้ร่างกายได้ในทันที เป็นแค่สิ่งประดิษฐ์ใหม่ที่ข้าวิจัย ไม่มีอะไรพิเศษหรอก ไม่ต้องพูดถึงมัน”
น้ำเสียงของเซียเติ้งสงบนิ่งแต่ไม่อาจซ่อนความภาคภูมิใจในดวงตา
“ขอบคุณครับอาจารย์…” จวงเหยียนตะลึงไปชั่วขณะแล้วรู้สึกซาบซึ้งใจ ยาวิเศษที่สามารถเติมเลือดและพลังให้ร่างกายได้ในทันทีนั้นมีค่ามาก นี่คงเป็นยาที่ล้ำค่าที่สุดที่อาจารย์มี
“เอาละ เอาละ ออกไปได้แล้ว” เซียเติ้งโบกมืออย่างแรง
“ขอบคุณครับอาจารย์…”
“ไปได้แล้ว อย่าเสียเวลา!”
“ขอบคุณครับอาจารย์…” จวงเหยียนพูดขึ้นอีกครั้ง น้ำเสียงลังเล
“ข้าบอกให้เจ้าไปได้แล้วไม่ใช่หรือ ทำไมยังไม่ไปอีก แค
