่ยาสองเม็ดเล็กๆ ไม่ต้องขอบคุณอะไรมากมายหรอก!”
จวงเหยียนจ้องเขม็ง “ขอบคุณครับอาจารย์ ผมไม่ได้จะขอบคุณ…”
จวงเหยียนทำสีหน้าประหลาด เขาค่อยๆ หยิบเหรียญสีทองออกมาจากกระเป๋าและถูมันในมือ “นี่เป็นเหรียญพิเศษของผม กรุณามอบมันให้น้องชายร่วมสำนักด้วยนะครับ บอกเขาว่าด้วยเหรียญนี้ เขาสามารถไปรายงานตัวที่มหาวิทยาลัยพิเศษอันดับหนึ่งของเอเชียได้ทุกเมื่อ และจะได้เป็นผู้ช่วยอาจารย์ในแผนกของผม…”
“อย่าลืมนะครับ” จวงเหยียนเสริมขึ้นอีก
สีหน้าของเซียเติ้งแข็งค้าง หลังจากผ่านไปสองสามวินาที ริมฝีปากของเขาขยับและเปล่งคำพูดออกมาจากลำคออย่างกะทันหัน
“ไสหัวไป!”
