“อาจารย์!”
เสียงร้องเรียกสามเสียงดังขึ้นพร้อมกันด้วยน้ำเสียงที่แตกต่างกันแต่เต็มไปด้วยความกังวล เย่ซวงเยว่ เจียงเยว่หลี และเจียงเยว่ซี วิ่งออกมาจากป่าที่อยู่ไม่ไกลอย่างรวดเร็ว
“ทำไมพวกเธอถึงมาอยู่ที่นี่ละ?” เมื่อเห็นสีหน้าตื่นตระหนกของลูกศิษย์ทั้งสาม สวี่เชอก็ขมวดคิ้ว “ฉันไม่ได้บอกให้พวกเธออยู่ที่เดิมหรอกเหรอ?”
“ขอโทษค่ะอาจารย์ แต่อาจารย์ออกมานานแล้ว พวกเราทุกคนเป็นห่วง…” เมื่อเห็นว่าสวี่เชอปลอดภัยดี สีหน้าของเย่ซวงเยว่ก็ผ่อนคลายลงอย่างเห็นได้ชัด เธอหันไปมองเจียงเยว่หลีและเจียงเยว่ซี “พวกเธอก็เช่นกัน”
หลังจากยืนยันว่าสวี่เชอปลอดภัยดี เจียงเยว่หลีก็อดที่จะกลอกตาไม่ได้ “ใช่ค่ะอาจารย์ เสียงเมื่อครู่ดังมากจริงๆ ดีใจที่อาจารย์ปลอดภัยนะคะ”
เจียงเยว่ซีพยักหน้าซ้ำๆ ดวงตาของเธอเหลือบไปเห็นเหรียญสีทองในมือของสวี่เชอ และรีบถามด้วยความอยากรู้ “นั่นคืออะไรเหรอคะ?”
“หือ ไม่มีอะไรหรอก…” สวี่เชอเก็บเหรียญใส่กระเป๋าอย่างไม่ใส่ใจ และมองหน้าลูกศิษย์ทั้งสาม เขารู้สึกอบอุ่นใจ ดูเหมือนว่าการสอนในช่วงสี่ห้าเดือนที่ผ่านมาจะไม่ได้สูญเปล่า และศิษย์ทั้งสามคนนี้ยังห่วงใยเขามาก
นึกถึงตรงนี้สวี่เชอยิ้มอย่างช้าๆ “เอาละ เรื่องมันจบแล้ว กลับไปพักผ่อนกันเถอะ” หลังพูดจบเขาโบกมือและกำลังจะเดินนำไปก่อน เย่ซวงเยว่และสองพี่น้องตระกูลเจียงต่างมองหน้ากันด้วยสีหน้าแปลกๆ อาจารย์จะกลับแล้วเหรอ? ดูเหมือนเขาจะลืมอะไรไปบางอย่าง
