นะ
แล้วคลาสปฏิบัติที่ควรจะมีละ? แล้วการต่อสู้เอาชีวิตเป็นเดิมพันที่ควรจะมีละ?
“อาจารย์คะ ชายชุดคลุมที่โจมตีอาจารย์เมื่อครู่เป็นใครคะ? ทำไมเขาถึงต้องโจมตีอาจารย์ด้วย?” เย่ซวงเยว่อดไม่ได้ที่จะถามด้วยความอยากรู้
“แล้วตอนนี้เขาอยู่ที่ไหน? ถ้าปล่อยให้เขาหนีไปอาจจะเกิดปัญหาในภายหลังได้นะคะ” เจียงเยว่หลีพูดอย่างกระชับ
“อาจารย์สวี่ ถ้ำปีศาจเขาเก้ายอดนี้น่ากลัวเกินไปแล้วค่ะ มีอันตรายอยู่ทุกที่เลย ฉันว่าเราควรถอยตอนรุ่งสางดีกว่าไหมคะ?” เจียงเยว่ซีมีสีหน้าหวาดกลัว
เมื่อได้ยินดังนั้นสวี่เชอจึงหยุดเดิน และไม่ได้ตอบคำถามของพวกเธอโดยตรง แต่หันกลับมายิ้มจางๆ “ไม่ต้องกังวล เขาตายแล้ว”
คืนก่อนฟาสางคือช่วงที่มืดมิดที่สุด แต่เมื่อดวงอาทิตย์ขึ้นทุกสิ่งก็เปลี่ยนไป แสงอรุณสีเหลืองอ่อนสาดส่องไปบนโขดหินและต้นไม้โดยรอบ ทำให้ถ้ำปีศาจเขาเก้ายอดที่เงียบสงัดราวกับตายซากดูมีชีวิตชีวาและแผ่รัศมีออกมาในแบบที่แตกต่างออกไป
ในตอนนี้ ดูเหมือนว่าถ้ำปีศาจเขาเก้ายอดจะไม่ใช่แหล่งรวมสัตว์ร้ายที่อันตรายเลย แต่กลับดูเหมือนเป็นสถานที่ท่องเที่ยวเสียมากกว่า แต่ทีมนักล่าอสูรที่กำลังผจญภัยอยู่ในถ้ำปีศาจเขาเก้ายอดเข้าใจดีว่าทั้งหมดนี้เป็นเพียงภาพลวงตาและไม่ใช่เรื่องจริง
เบื้องหลังต้นไม้ที่ดูเหมือนถูกย้อมให้เป็นสีทองด้วยแสงยามเช้า อาจมีสัตว์กินคนซ่อนตัวอยู่ ใต้ก้อนหินที่ดูธรรมดาๆ อาจซ่อนพิษร้ายแรงเอาไว้ ใครก็ตามที่ถูกหลอกด้วยรูปลัก
