วยก็ยังไม่เห็นไป๋เสวี่ยอยู่ข้างกาย
หลิวซื่อเหวยที่หันหลังอยู่ค่อยๆ มีสีหน้าแข็งค้าง เขาบิดคอแบบแข็งๆ และเห็นสวี่เชอที่มีสีหน้าเก้อเขินกับไป๋เสวี่ยที่มีสีหน้าเพลิดเพลิน
“ศาสตราจารย์หลิว คู่ของคุณช่างกระตือรือร้นจริงๆ”
สวี่เชอมีสีหน้าประหลาด พยายามกลั้นมุมปากที่กำลังยกยิ้ม ไป๋เสวี่ยส่ายหัวและถูไถกับสวี่เชอ ไม่สนใจสายตาของหลิวซื่อเหวยแม้แต่น้อย ใบหน้าของหลิวซื่อเหวยเขียวคล้ำขึ้นทันที เส้นเลือดที่หน้าผากปูดขึ้นมาและขมับเต้นตุบๆ หลิวซื่อเหวยอยากจะบอกลาสวี่เชออย่างสง่างามแต่ไม่คาดคิดว่าจะล้มเหลวอย่างไม่เป็นท่า
“ไป๋เสวี่ย! กลับมานี่!” หลิวซื่อเหวยตะโกนอีกครั้ง
ฮี้— ฮี้—
เหมือนถูกเสียงเรียกนั้นรบกวน ไป๋เสวี่ยมองหลิวซื่อเหวยอย่างไม่พอใจและพ่นลมหายใจร้อนๆ ออกมาจากจมูก ใบหน้าของหลิวซื่อเหวยเขียวขึ้นอีกครั้ง หลังจากอยู่ด้วยกันมาหลายปี เขาเข้าใจความหมายของไป๋เสวี่ยได้อย่างชัดเจน สิ่งที่ไป๋เสวี่ยต้องการสื่อสารเมื่อครู่นี้ง่ายมาก สรุปได้สั้นๆ “อย่าเข้ามาใกล้ฉัน!”
เปรี้ยง!
เหมือนฟ้าผ่าตรงสมอง หลิวซื่อเหวยรู้สึกว่าหัวมึนงงในทันที พระเจ้า! สัตว์วิเศษที่เขาดูแลมาหลายปีถูกลักพาตัวไปง่ายๆ อย่างนี้เลยเหรอ? คิดถึงตรงนี้สายตาของหลิวซื่อเหวยก็เปลี่ยนเป้าหมายไปที่สวี่เชอ ในดวงตามีแววของความแค้นเคือง
“แฮ่ม…” เมื่อนึกถึงว่าตัวเองเพิ่งเอาของรักของหวงของคนอื่นมา สวี่เชอจึงรู้สึกอึกอักเล็กน้อย เขารีบตบสะโพกของไป
