๋เสวี่ยและพูดว่า “ไป๋เสวี่ยคนเก่งและสง่างามที่สุด ถึงเวลาต้องลาจากกันแล้ว ฉันจะไปหาอีกเมื่อฉันสอบเข้ามหาวิทยาลัยพิเศษอันดับหนึ่งของเอเชียได้แล้ว”
ไป๋เสวี่ยครางออกมาสองสามครั้ง จากนั้นก็เดินกลับไปหาหลิวซื่อเหวยอย่างไม่เต็มใจ พร้อมกับเหลียวหลังมองสวี่เชอทุกๆ สองสามก้าว มันจ้องหลิวซื่อเหวยอย่างดุดันแล้วกลายร่างเป็นลำแสงพุ่งจากไปทันที หลิวซื่อเหวยที่กำลังจะนั่งบนหลังมันถึงกับทรงตัวแทบไม่อยู่ มุมปากของหลิวซื่อเหวยกระตุกอย่างรุนแรง เขาหันไปมองสวี่เชออีกครั้งด้วยดวงตาเคืองๆ
“เฮ้อ…” สวี่เชอหันหลังและผิวปากเบาๆ ทำเป็นไม่เห็น หลิวซื่อเหวยละสายตาและหายตัวไปจากที่นั่นโดยไม่ได้พูดอะไร
แทบจะในทันทีที่หลิวซื่อเหวยจากไป ก็มีเสียงตะโกนดังขึ้นหลายเสียง “อาจารย์!!!”